© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Οι πληγωμένες γυναίκες του σήμερα...

25.11.2018

 

Διεθνής Ημέρα Εξάλειψης της Βίας Κατά των Γυναικών, η σημερινή μέρα.  

 

Παρά την «εξέλιξη» και την «πρόοδο» της ανθρωπότητας, η βία κατά των γυναικών είναι εδώ και ελάχιστα βήματα έχουν γίνει για την εξάλειψή της.  

 

Η βία κατά των γυναικών έχει πολλές μορφές και μπορεί η οποιαδήποτε γυναίκα να βρεθεί αντιμέτωπη με αυτήν, πέραν του κοινωνικού στάτους, της οικονομικής κατάστασης, του μορφωτικού επιπέδου, του τόπου κατοικίας.  

 

Όμως, θα ήταν υποκριτικό να μην λέγαμε ότι οι πλέον ευάλωτες είναι οι γυναίκες που ανήκουν στα κατώτερα οικονομικά στρώματα, καθώς το να τρέξουν μακριά από την ενδοοικογενειακή βία μαζί με τα παιδιά τους είναι σχεδόν αδύνατον, όταν είναι εξαρτημένες οικονομικά από εκείνους που τις κακοποιούν ή να πρέπει να στηριχτούν στις δυνάμεις τους όταν είναι χαμηλά αμειβόμενες.  

 

Όποτε φυσικά η ταξική διάσταση στο ζήτημα είναι μία πραγματικότητα και έτσι θα έπρεπε να εξετάζεται.  

 

Η ενδοοικογενειακή βία, όμως, δεν είναι η μοναδική που βιώνουν εκατομμύρια γυναικών στον πλανήτη.  

 

Η βία έχει πολλές μορφές και προσαρμόζεται ανάλογα με τις εποχές.  

 

Η βία μπορεί να είναι λεκτική, ψυχολογική, σωματική, και να συναντάται στην δουλειά, στον δρόμο, στο σπίτι, στην οικογένεια, παντού.. 

 

Στοιχεία, αριθμοί και ποσοστά που σοκάρουν, έρχονται συνεχώς στην επιφάνεια, και αφορούν ηπείρους, κράτη, περιβάλλοντα βίας, ελλιπή νομοθετικά πλαίσια, κουκούλωμα της βίας κλπ.  

 

Σύμφωνα με την έρευνα της Action Aid: 

  

Πολλά, αν όχι τα περισσότερα, περιστατικά βίας δεν έρχονται ποτέ στο φως, αφού δεν καταγγέλλονται στις αρχές, αλλά ούτε αναφέρονται στις αρμόδιες οργανώσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι αν και ένας στους τέσσερις κατοίκους στην Ελλάδα γνωρίζουν ένα θύμα ενδοοικογενειακής βίας στη γειτονιά τους, πάνω από οχτώ στους δέκα δεν θεωρούν την ενδοοικογενειακή βία συνηθισμένο πρόβλημα. 

 

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες στατιστικές της ΕΕ, μία στις τέσσερις Ελληνίδες άνω των 15 έχει βιώσει σωματική ή σεξουαλική βία τουλάχιστον μια φορά στη ζωή της. Είναι ενδεικτικό ότι σύμφωνα με μελέτες το 21,3% των Ελληνίδων βιώνουν περιστατικά σωματικής ή σεξουαλικής βίας αλλά δεν το αναφέρουν, ποσοστό που είναι κατά 10 μονάδες πάνω από το μέσο όρο της ΕΕ (Ινστιτούτο Ισότητας της ΕΕ, 2017). 

 

Μάλιστα, μία στις δύο γυναίκες που σκοτώθηκαν σε όλο τον κόσμο έχασαν τη ζωή τους από τους συντρόφους ή την οικογένειά τους, ενώ μόνο ένας στους 20 άνδρες σκοτώθηκαν υπό παρόμοιες συνθήκες. Το 71 % όλων των θυμάτων εμπορίας ανθρώπων παγκοσμίως είναι γυναίκες ή κορίτσια και 3 στις 4 από αυτές είναι θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Μάλιστα, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην έκθεση του ΟΗΕ η βία κατά των γυναικών είναι εξίσου σοβαρή αιτία θανάτου με αυτή του καρκίνου. 

 

Η ένοχη σιωπή... 

 

Οι γυναίκες σιωπούν εξαιτίας του φόβου, του εκβιασμού και των απειλών (σχεδόν πάντα ο θύτης είναι ένα αγαπημένο πρόσωπο), αλλά το θέμα δεν είναι τόσο απλό.  

 

Υπάρχουν παράμετροι όπως η οικονομική αβεβαιότητα για το μέλλον, η έλλειψη υποστήριξης, αλλά και το αίσθημα της ενοχής που ακόμα καλλιεργείται στα θύματα, λόγω των στερεοτύπων της πατριαρχικής κοινωνίας.  

 

Αλλά εξετάζοντας το ζήτημα και πιο πρακτικά, είναι ακόμα ασαφές το τι είναι βία, το πως ορίζεται.  

 

Η συναισθηματική βία είναι λιγότερο εφικτό να προσδιοριστεί, αλλά και στη συνέχεια να βρει το θύμα συμμάχους, ειδικά σε κοινωνίες που ένα «χαστούκι» είναι κοινωνικά αποδεκτή μορφή βίας.  

 

Αν ένα θύμα προσπαθήσει να καταγγείλει κάποιον για ένα χαστούκι, ο ίδιος ο κοινωνικός του περίγυρος θα το περιγελάσει.  

 

Ακόμα πιο συγκεκριμένα, από ποιον ζητάμε να αντιδράσει;  

 

Από την αστυνομία; 

 

Αρχικά στελεχώνεται κυρίως από φασίστες σεξιστές άντρες, οι οποίοι εννοείται ότι τις περισσότερες φορές είναι και απρόθυμοι να κάνουν το οτιδήποτε υπέρ των θυμάτων, πόσο μάλλον αν αυτά είναι γυναίκες χαμηλότερης οικονομικής κατάστασης, ή ακόμα μετανάστριες χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα. 

 

Γι’ αυτό, λοιπόν, καλές είναι οι καμπάνιες που παροτρύνουν τις γυναίκες να μιλήσουν, αλλά πρέπει να έχουμε και κοινωνίες που είναι έτοιμες να ακούσουν.  

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων