© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Γιατί η Παρασκευή είναι «μαύρη»...

23.11.2018

 

Ήρθε λοιπόν η πολυαναμενόμενη Παρασκευή, που είναι μαύρη από όλες τις απόψεις.  

 

Ένα ακόμα καπιταλιστικό αμερικάνικο χάπενινγκ, κατά το οποίο οι άνθρωποι μετατρέπονται σε ζόμπι του καταναλωτισμού, με παντελή απουσία οπουδήποτε ενδοιασμού να ποδοπατήσουν ό,τι και όποιον βρεθεί ανάμεσα σε κείνους και στο «σκοτεινό αντικείμενο του πόθου», με το ταμπελάκι που αναγράφει 20% - 30% - 40%...  

 

Ιδιαίτερα σε μία χώρα, όπως η Ελλάδα το θέαμα του άνεργου - χαμηλόμισθου που στήνεται σε ουρές για μία τηλεόραση ή το iPhone, την ώρα που δεν μπορεί να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, μοιάζει κωμικοτραγικό, αν όχι παρανοϊκό.  

 

Στην αρχή είχαμε τις Κυριακές, έπειτα λευκές νύχτες, με τα καταστήματα να μένουν ανοιχτά ως τα ξημερώματα, λες και αυτό που έλειπε στον Έλληνα για να καταναλώσει είναι ο χρόνος..  

 

Μετά φτάσαμε και στις μαύρες Παρασκευές, για να δέσει το γλυκό.  

 

Η «Μαύρη Παρασκευή» είναι η πλέον πολυδιαφημιζόμενη μέρα μεγάλων προσφορών και εκπτώσεων.  

 

Είναι η μέρα που έγινε γνωστή σε όλο τον πλανήτη, από viral βίντεο, με κόσμο να ποδοπατιέται στην Αμερική, να γρονθοκοπεί και να γρονθοκοπείται, να στέκεται όλη την προηγούμενη νύχτα έξω από τις τζαμαρίες, για κάποιο προϊόν.  

 

Είναι η μέρα που εξαιτίας της μανίας των προσφορών, το 2008 ένας 34χρονος εργάτης της Wal-Mart έχασε τη ζωή του, όταν ποδοπατήθηκε κυριολεκτικά από 200 περίπου καταναλωτές.  

 

Τα τελευταία χρόνια ήρθε και στην Ελλάδα, λοιπόν, μόνο που οι ακραίες σκηνές περιορίστηκαν σε σπρωξίματα και ουρές πριν τα ξημερώματα. Και ο μόνος λόγος που δεν είδαμε και σκηνές βίας είναι το μέγεθος των προσφορών, που σε καμία περίπτωση δεν πλησιάζει αυτό της Αμερικής.  

 

Όμως, το πρόβλημα της κάθε «Μαύρης Παρασκευής», δεν εντοπίζεται μόνο στις ουρές των υπνωτισμένων καταναλωτών.  

 

Δεν περιορίζεται καν στο θλιβερό θέαμα και στον προσωπικό τους εξευτελισμό.  

 

Το πρόβλημα είναι ότι πετυχαίνει ένα καπιταλιστικό αίσχος σε μία χώρα διαλυμένη από τον καπιταλισμό.  

 

Το πρόβλημα είναι ότι οι υπάλληλοι, που πληρώνονται έτσι κι αλλιώς με πενταροδεκάρες, διαλύονται.  

 

Το πρόβλημα είναι ότι συνθλίβεται κάθε μικρή ή μεσαία επιχείρηση που αδυνατεί να μπει σε ανταγωνισμό με τα μεγαθήρια και κλείνει η μία μετά την άλλη.  

 

Σύμμαχος μας στην μάχη απέναντι σε αυτόν τον άθλιο θεσμό, είναι η συνείδηση των ανθρώπων που δεν τους επιτρέπει να μπουν στην «αρένα» ακόμα και για την μεγαλύτερη προσφορά.  

 

Και ευτυχώς είναι ακόμα αρκετοί.  

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων