© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Έφυγε από τη ζωή η αγαπημένη «Τσίτσα» της Αργεντινής

31.08.2018

 

Έφυγε από τη ζωή η αγαπημένη «Τσίτσα» της Αργεντινής, η οποία αφιέρωσε 42 χρόνια από τη ζωή της, ψάχνοντας 500 παιδιά και ανάμεσα τους και την εγγονή της, που της στέρησε η δικτατορία. Η «Τσίτσα» δεν βρήκε ποτέ την εγγονή της, η Αργεντινή ωστόσο βρήκε στο πρόσωπό της ένα σύμβολο της Αλήθειας, της Μνήμης και της Δικαιοσύνης. 

 

Η ιστορία της «Τσίτσα» 

 

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στην Αργεντινή (1976-1983) και συγκεκριμένα το Νοέμβριο του 1976, 100 στρατιώτες και αστυνομικοί επέδραμαν σε κτίριο της Λα Πλάτα σκοτώνοντας όλους όσους ήταν στο εσωτερικό αυτού του παράνομου τυπογραφείου των Μοντονέρος (αριστερή, αντιδικτατορική οργάνωση). 

 

Οι φονιάδες φασίστες δεν σκότωσαν μονάχα την Κλάρα Αναΐ Μαριάνι Τερούχι, ένα μωρό τριών μηνών, το οποίο πήραν μαζί τους. Αυτό το μωρό ήταν η εγγονή της Μαρία Ισαμπέλ «Τσίτσα» Μαριάνι. 

 

Η νύφη της Τσίτσα, Ντιάνα, σκοτώθηκε στην επιδρομή, ο γιος της Ντανιέλ δεν έδωσε ξανά σημεία ζωής (εκτελέστηκε οκτώ μήνες αργότερα) και το μωρό τους είχε εξαφανιστεί. 

 

Η Τσίτσα έκτοτε αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή της, μέχρι το τέλος, αναζητώντας αυτό το παιδί, που δεν βρήκε δυστυχώς ποτέ, αφήνοντας την τελευταία της πνοή στα 95 της χρόνια.  

 

Μαζί με την εγγονή της, η Τσίτσα αναζητούσε με άλλες γιαγιάδες, αλλά και 500 ακόμα παιδιά, τα οποία κατά τη διάρκεια της δικτατορίας κλάπηκαν από τους στρατιωτικούς που είχαν απαγάγει τις μητέρες τους: στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων ήταν έγκυες που κρατούνταν σε μυστικές φυλακές μέχρι να γεννήσουν, τους έπαιρναν τα μωρά και έπειτα τις σκότωναν. 

 

Στις πρώτες αναζητήσεις της, συνάντησε κι άλλες οικογένειες που είχαν χάσει παιδιά και εγγόνια. 

 

Έτσι, με κοινό σημείο την απόγνωση, ιδρύθηκαν οι θρυλικές «Γιαγιάδες της Πλατείας του Μάη». 

 

Στα τέλη του 1977 η Τσίτσα μαζί με άλλες 11 γυναίκες, έχοντας στα χέρια τους μια λίστα με τα ονόματα 13 αγνοούμενων παιδιών και φωτογραφίες, άρχισαν την συντονισμένη αναζήτηση των αγαπημένων τους.  

 

Χωρίς να υπολογίζουν κανέναν κίνδυνο, οι «Γιαγιάδες», άρχισαν ακόμα και να διαδηλώνουν με σύνθημα «Πρέπει να τα βρούμε»!!! 

 

 

Στη συνέχεια, οι γιαγιάδες λέγοντας συνεχώς ότι πρέπει να «παλέψουν κατά της συγκάλυψης, της λήθης, του χρόνου που περνά αδυσώπητα», με επικεφαλής την Τσίτσα: «Παραμόνευαν έξω από ορφανοτροφεία και νηπιαγωγεία, παρακολουθούσαν ύποπτα σπίτια, έγιναν ντετέκτιβ, δικηγόροι, επιστημόνισσες, έπεισαν διεθνείς γενετιστές να φτιάξουν έναν «δείκτη συγγένειας παππούδων-εγγονιών» (αφού η ενδιάμεση γενιά, εκείνη των παιδιών τους, είχε αφανιστεί χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος), ίδρυσαν την πρώτη επίσημη Τράπεζα Γενετικών Δεδομένων, εντόπισαν 128 εγγόνια που επέστρεψαν στις βιολογικές τους οικογένειες και με τις καταγγελίες και τις δίκες που έκαναν συνέβαλαν ώστε να μπουν στη φυλακή ο δικτάτορας Βιντέλα και το δεξί του χέρι, ναύαρχος Μασέρα». 

 

Το 2015 η Τσίτσα δήλωσε σε συνέντευξή της: 

 

«Την αναζητούσα παντού από την πρώτη στιγμή. Με έστελναν σε αστυνομικά τμήματα, σε στρατόπεδα, σε δικαστήρια... Πίστευα πως δεν την έβρισκα γιατί δεν έψαχνα σωστά... Ούτε που φανταζόμουν τότε ότι οι δολοφόνοι των παιδιών μας οικειοποιούνταν τα εγγόνια μας και δεν ήθελαν να μας τα επιστρέψουν. Τι αυταπάτες είχαμε! Είμασταν τόσο πεισμένοι πως η χούντα θα μας επιστρέψει αμέσως τα μωρά που είχαμε αγοράσει μέχρι και πάνες...»  

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων