© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Όταν δολοφονούνται οι τσιγγάνοι, φταίει η κακιά η ώρα

05.06.2018

 

Το έγκλημα στην Άμφισσα φανέρωσε ακόμα μία φορά την υποκρισία της βαθιά ρατσιστικής κοινωνίας στην οποία ζούμε.  

 

Η απαράδεκτη στάση των ΜΜΕ μας θύμισε ξανά τις ταξικές, φυλετικές, θρησκευτικές διακρίσεις, οι οποίες δεν καθορίζουν μόνο τη ζωή του καθενός, αλλά και την αντιμετώπιση του θανάτου του.  

 

Αν ήταν αντίστροφοι οι ρόλοι και το 13χρονο κορίτσι ήταν λευκό, από ορθόδοξη ελληνική οικογένεια (λες και οι Ρομα δεν είναι Έλληνες πολίτες) και ο δολοφόνος ήταν Ρομά, από τα μίντια θα παρουσιαζόταν ολόκληρη η είδηση διαφορετικά. Όπως και έγινε στην περίπτωση του μικρού Μάριου το 2017. 

 

Δακρύβρεχτα ρεπορτάζ, συγκινητική μουσική, κοντινά στα πρόσωπα των συγγενών κλπ.  

 

Τώρα που το κορίτσι είναι Ρομά, δεν στάθηκαν καν στο έγκλημα αυτό καθαυτό. Ούτε και το αποκάλεσαν έτσι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.  

 

Δίχως ίχνος τσίπας, μετέδωσαν ψευδείς ειδήσεις για πυροβολισμούς στον αέρα, μίλησαν επανειλημμένως για «αδιευκρίνιστες συνθήκες» και στάθηκαν στη διάρρηξη που προηγήθηκε, στο μεγαλύτερο μέρος της παρουσίασης αυτού του φονικού, καθώς και στην έκρηξη του δίκαιου θυμού των Ρομά της περιοχής.  

 

Η βία είναι βία και είναι καταδικαστέα από όπου κι αν προέρχεται, αρκεί να μην προέρχεται από νεοναζί και ακροδεξιούς δολοφόνους ή αρκεί τα θύματα να μην έχουν το χρώμα της επιδερμίδας που είναι αποδεκτό, ή οποιοδήποτε χαρακτηριστικό δεν έχει περάσει από έγκριση και αποδοχή των «Παντελήδων» νοικοκυραίων.  

 

Σε αυτή την περίπτωση, οι υποκριτές ισαποστάκηδες όχι απλώς δεν καταδικάζουν τον ένοχο, όχι μόνο του αναγνωρίζουν ελαφρυντικά, αλλά βρίσκουν ακόμα μια αφορμή για να εκφράσουν τον ρατσισμό τους.  

 

 

 

 

 

Η καταγωγή, η φυλή, η ιδιότητα, το νόσημα και άλλα προσωπικά χαρακτηριστικά των δραστών ή των θυμάτων, πρέπει να δίνονται ως πληροφορία και μόνο.  

 

Στη δολοφονία της Άμφισσας, όπως και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις παρόμοιων εγκλημάτων, όμως, τα προσωπικά χαρακτηριστικά των εμπλεκόμενων χρησιμοποιούνται ως πρόσημο. Ως μέσο για να δει ο θεατής με συγκεκριμένο μάτι την είδηση.  

 

Η αφήγηση της δολοφονίας ήταν, στο σύνολο σχεδόν των μέσων, απόλυτα ρατσιστική και εξυπηρετεί σκοπούς.  

 

Όταν ο δράστης είναι Έλληνας, ορθόδοξος, στρέιτ, αποφεύγεται συστηματικά η αναφορά των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του.  

 

Ενώ, όταν ο δράστης είναι αναρχικός, «ξένος», Ρομά, αυτό τονίζεται σε κάθε αναφορά στο πρόσωπό του.  

 

Η αιτία δεν έχει να κάνει με το ότι ενδεχομένως «εννοούνται» κάποια από τα χαρακτηριστικά, εφόσον βρισκόμαστε στην Ελλάδα, αλλά με την υποβάθμιση της ίδιας της δολοφονίας και αυτό αποδεικνύεται από την παρουσίασή της εν συνεχεία.  

 

Ο Έλληνας δολοφόνος αποκαλείται απλά ως «επιχειρηματίας» και τονίζεται η φυλετική καταγωγή του 13χρονου θύματος, όχι ως πληροφορία, αλλά με τρόπο που υποβαθμίζει αυτομάτως την σημαντικότητα της είδησης και ξυπνά τα ρατσιστικά αντανακλαστικά του θεατή.  

 

Έτσι, όταν η δολοφονία δεν μας βαραίνει πλέον συνειδησιακά, εφόσον το θύμα δε λογίζεται σαν ισότιμος άνθρωπος με τους υπόλοιπους πολίτες, έχουμε όλο τον χρόνο να ασχοληθούμε με την παραβατικότητα των Ρομά, από τους οποίους ξεκίνησε ουσιαστικά η δολοφονία, όπως αφήσαν πολλά μέσα να εννοηθεί.  

 

Η συνέχεια του ξεπλύματος, λίγο πολύ αναμενόμενη.  

 

Δηλώσεις γειτόνων για το πόσο καλός και φιλήσυχος άνθρωπος είναι ο δολοφόνος και το πόσο απίστευτο είναι που έφτασε σε αυτό το σημείο. Παρουσιάστηκαν δε και δηλώσεις λύπησης προς τον δράστη, οι οποίες υπογράμμιζαν ότι καταστράφηκε από ότι συνέβη.  

 

Ακολούθησαν δηλώσεις κατοίκων που είναι αγανακτισμένοι από την παρουσία των Ρομά στην περιοχή, δηλώσεις ότι η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, δηλώσεις που τόνιζαν ότι ήταν αναμενόμενο να καταλήξει να συμβεί κάτι τέτοιο στην Άμφισσα.  

 

Αυτό ήταν.  

 

Το μήνυμα περάστηκε, το έγκλημα ξεπλύθηκε, ο ρατσισμός έκανε ξανά τη δουλειά του.  

 

Η πραγματική είδηση που δε θα ακούσεις στα κανάλια 

 

Κανένα κορίτσι δεν πέθανε, έτσι αφηρημένα, από πυροβολισμούς. 

 

Κανένα κορίτσι δεν πέθανε κάποια «κακιά ώρα», επειδή βρέθηκε σε λάθος σημείο τη λάθος στιγμή, ανάμεσα σε κάποια συμπλοκή.  

 

Ένα κορίτσι πέθανε επειδή ένας ρατσιστής, εξοργισμένος από την απόπειρα ληστείας στο σπίτι του, μπούκαρε σε καταυλισμό και άνοιξε πυρ.  

 

Ένα κορίτσι δολοφονήθηκε, δίπλα στην κατοικία της, ενώ χόρευε.  

 

Ένα κορίτσι δολοφονήθηκε στυγερά και το τομάρι που την δολοφόνησε εξαφανίστηκε.   

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων