© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

«Τηγανίτης» ...η φανέλα είναι βαριά!

27.05.2018

 

Το ποδόσφαιρο, το άθλημα αυτό που αγαπήσαμε από παιδιά όσο κανένα, ως γνωστόν, έχει καταντήσει «πατσαβούρι» στα χέρια μεγαλοπαραγόντων, εγκληματιών, φασιστών, τοκογλύφων, πολιτικών, γόνων πλουσίων οικογενειών και κάθε λογής διαπλεκόμενων.  

 

Ο ξεπεσμός, αυτός, του αθλήματος, οδήγησε νέους και νέες αντιφασίστες -στριες από άκρη σε άκρη της χώρας, εδώ και χρόνια, στην ανάγκη δημιουργίας ομάδων όπως τις ξέραμε παλιά.  

 

Ιδιαίτερα, όμως, τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να ξεπηδούν όλο και περισσότερες.  

 

Και σήμερα θα γνωρίσουμε μία από αυτές.  

 

Τον «Τηγανίτη Α.Σ.Η», την αυτοοργανωμένη αντιφασιστική ομάδα του Ηρακλείου Κρήτης, που με το κλείσιμο της φετινής σεζόν έγινε τριών ετών και πλέον έχει μία από τις μεγαλύτερες κερκίδες ολόκληρου του νομού! 

 

 

Ο Τηγανίτης είναι μία ομάδα διαφορετική από τις άλλες. Ξεχάστε ότι ξέρατε για το ποδόσφαιρο.  

 

Κανείς δεν πληρώνεται, οι φίλαθλοι είναι εκεί για να δουν ποδόσφαιρο και να εμψυχώσουν την ομάδα. Όχι μόνο τη δική τους, αλλά και την αντίπαλη! 

 

Διαμαρτύρονται στον διαιτητή αν σφυρίξει υπέρ τους, όταν είναι λάθος το σφύριγμα και πανηγυρίζουν τα γκολ που δέχονται!  

 

Ναι, καλά διαβάσατε... 

 

Έχει καθιερωθεί πια στο τέταρτο γκολ που δέχεται ο Τηγανίτης να ακούγεται το σύνθημα: 

 

«Τα τέσσερα δεν είναι αρκετά  

Γουστάρουμε να φάμε τα διπλά  

Να ξέρεις Τηγανίτη μου πως όσα και να τρως 

Τα κάγκελα θα πάνε πίσω μπρος!» 

 

Μάλιστα, στα πρώτα βήματα του Τηγανίτη, το γεγονός του πανηγυρισμού των γκολ που δεχόταν κέντρισε την προσοχή μεγάλων σάιτ σε όλη τη χώρα και έγινε είδηση. 

 

 

Το ξεκίνημα 

 

Το 2015 δημιουργήθηκε μια αντιφασιστική αυτοοργανωμένη ποδοσφαιρική ομάδα στο Ηράκλειο Κρήτης και αγωνίζεται στην Γ κατηγορία του τοπικού. 

 

Ο Τηγανίτης ιδρύθηκε για να προστεθεί στην προσπάθεια δημιουργίας αυτοοργανωμένων ομάδων ανά τη χώρα, με στόχο κυρίως τη νίκη έναντι στον φασισμό και στο καπιταλιστικό μοντέλο του αθλητισμού και έπειτα τη νίκη στα γήπεδα.  

 

Το όραμα τους είναι οργάνωση από τα κάτω, έξω από τις καπιταλιστικές λογικές που επικρατούν ολοκληρωτικά στον επαγγελματικό αθλητισμό εδώ και δεκαετίες. 

 

Σήμερα έχει και ομάδες μπάσκετ, ανδρικό και γυναικείο.  

 

Μάλιστα, το αντρικό τμήμα του μπάσκετ, φέτος αγωνίστηκε επίσημα για πρώτη φορά, μεταδίδοντας το μήνυμα του αντιφασισμού και στα γήπεδα του μπάσκετ.

 

Οποιοσδήποτε είναι αντιφασίστας και ασπάζεται τις ιδέες της ομάδας και της αυτοοργάνωσης, μπορεί να συμμετέχει, με όποιο τρόπο ο ίδιος αποφασίσει στην ομάδα.  

 

Η ομάδα δεν είναι εδώ για να διχάσει, αλλά για να ενώσει.  

 

Να περάσει ιδέες μέσα από το ποδόσφαιρο, όπως το βλέπουν οι ίδιοι.  

 

  

Αντιφασισμός και χουλιγκανισμός δεν πάνε μαζι 

 

Ο φασισμός στα γήπεδα δεν εκφράζεται μόνο μέσα από οργανωμένες φασιστικές ομάδες οπαδών, αλλά και από το χουλιγκανισμό, τη σωματική βία και τα σεξιστικά συνθήματα.  

 

Κοινό στοιχείο του φασισμού και του χουλιγκανισμού είναι η χρήση βίας, ως μέσο επίλυσης διαφορών.  

 

Ο χουλιγκανισμός αποτελεί ελκυστικό μοντέλο συμπεριφοράς για το φασισμό, άρα είναι και ευκολότερα προσβάσιμος.   

 

Ο φασισμός, αλλά και οι πρακτικές του, με αυτό τον τρόπο, κερδίζουν έδαφος, όχι μόνο στα γήπεδα, αλλά και στην κοινωνία. 

 

«Έλα μωρέ γήπεδο είναι, αυτός είναι οπαδός της ομάδας μας, είναι αδερφός…» 

 

Τη νοοτροπία αυτή εκμεταλλεύτηκαν και τρύπωσαν στις κερκίδες φασιστικές φωνές, οι οποίες με την ανοχή των διοικούντων άρχισαν να κάνουν κουμάντο.  

 

Το πρόβλημα γιγαντώθηκε δε, μέσα από την απόφαση διοικήσεων μεγάλων ποδοσφαιρικών ομίλων για το «no politica».  

 

Οι φασίστες γνώριζαν ανέκαθεν ότι μέσα στο γήπεδο δεν επιτρεπόταν να κρεμάσουν πανό με ρητορικές μίσους.   

 

Μόνοι ζημιωμένοι, τελικά, από αυτό είναι οι αντιφασίστες φίλαθλοι, που δεν έχουν όπλο τους το χουλιγκανισμό και το νταηλίκι και εκφράζονταν μέσα από πανό και συνθήματα.  

 

Εφόσον όμως μιλάμε για φίλαθλους- οπαδούς του αντιχουλιγκανισμού, οι οποίοι τάσσονται κατά της σωματικής και της λεκτικής βίας, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αντιπαρατεθούν με τους φασίστες της κερκίδας τους, οπότε εκείνοι «παίζουν μπάλα» ευνοημένοι από το «no politica».  

 

Η απάντηση, λοιπόν, δε μπορούσε παρά να έρθει μέσα από τα ίδια τα γήπεδα, μέσω των αυτοοργανωμένων ομάδων. Έτσι δημιουργήθηκε και ο Τηγανίτης.  

 

 

Γιατί «Τηγανίτης»; 

 

Μια τέτοια ομάδα δε θα μπορούσε παρά να έχει και ένα όνομα που υμνεί τον αντιφασισμό.  

 

Τηγανίτης, λοιπόν. Με το όνομα αυτό τιμάται ο θρυλικός αντιστασιακός Τηγανίτης, κατά κόσμον Γιώργης Βρέντζος, αλλά και μέσα από το πρόσωπό του και όλοι οι ανυπότακτοι.  

 

 

Ας δούμε την ανατριχιαστική ιστορία του Τηγανίτη από την αρχή.  

 

Τον Απρίλιο του 1947, μετά το τέλος της κατοχής, δικαζόταν ο γκεσταμπίτης- συνεργάτης των Ναζί Μαγιάσης.  

 

Ο Μαγιάσης ήταν υπεύθυνος για το θάνατο 362 Κρητικών την περίοδο της κατοχής. Ανάμεσα τους και ο αδερφός του Γιώργη, ο Μιχάλης, βοσκός στον Ψηλορείτη.  

 

Ο Μαγιάσης είχε καρφώσει στους Γερμανούς τον Μιχάλη, επειδή έδινε ψωμί και νερό στους ΕΛΑΣίτες του Ψηλορείτη.  

 

Η συνέχεια λίγο πολύ αναμενόμενη. Ο Μαγιάσης εκτέλεσε τον Μιχάλη στο οροπέδιο της Νίδας.  

 

Όταν έληξε η ναζιστική κατοχή, παρόλο που ο Μαγιάσης φόρεσε στολή αντάρτη και παρίστανε τον αντιστασιακό, τελικά συνελήφθη.  

 

Στο δικαστήριο ο Τηγανίτης ήταν μάρτυρας. Όταν τον φώναξε ο δικαστής να καταθέσει, ο Τηγανίτης δεν μπορούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις του.  

 

Ο δικαστής του είπε «Μάρτυς δεν έχετε εδώ το μυαλό σας». Και όντως δεν το είχε.  

 

Εκείνη την ώρα έκανε ένα βήμα πίσω και το επόμενο δευτερόλεπτο κάρφωσε ένα μαχαίρι στην κοιλιά του Μαγιάση. Παρά την καταστολή των αστυφυλάκων, κατάφερε και μια δεύτερη μαχαιριά, που ήταν και η καθοριστική.  

 

Επικράτησε χάος. Λίγο πριν επιχειρήσουν οι αστυφύλακες να σκοτώσουν τον Τηγανίτη επενέβη ο συνάδελφός τους, ο Κλάδος. Τους είπε να μην τον σκοτώσουν, γιατί οι Ανωγειανοί έχουν ζώσει το δικαστήριο και θα γινόταν μακελειό. Ήταν ψέμα, το είπε για να τον σώσει. Και αυτή, ίσως ήταν και η τιμιότερη στάση μπάτσου απέναντι σε αντιφασίστα στη σύγχρονη ιστορία. 

 

Ο Τηγανίτης παρέδωσε το μαχαίρι στο δικαστή, ζητώντας του να τον δικάσει και να εφαρμόσει ότι όριζε ο νόμος.  

 

Η δίκη του Τηγανίτη εκτυλίχθηκε στα Χανιά. Την παρακολούθησε αδιάφορος. Με την ίδια ψυχραιμία άκουσε και την εισαγγελική πρόταση για την ποινή του, που ήταν η θανατική.  

 

Πριν τελειώσει η δίκη, όμως, έφτασε στο δικαστήριο η απόφαση του Συμμαχικού Δικαστηρίου της Μέσης Ανατολής, που καλούσε τους Κρητικούς να σκοτώσουν τους γκεσταμπίτες και ανάμεσα σε αυτούς και τον Μαγιάση.  

 

Έτσι ο φόνος του Μαγιάση θεωρήθηκε καθήκον απέναντι στην πατρίδα. Το δικαστήριο έληξε, ο Τηγανίτης αποχώρησε και γύρισε στο χωριό του σαν ήρωας.  

 

 

Μέσα από τον Τηγανίτη και τις άλλες αυτοοργανωμένες ομάδες, ο αντιφασισμός έχει πλέον ισχυρή φωνή στα γήπεδα.  

 

Όποιος είναι αντιφασίστας και αγαπάει τον αθλητισμό, ας βρεθεί σε έναν αγώνα αντιφασιστικής αυτοοργανωμένης ομάδας και σίγουρα δε θα φύγει ποτέ. 

 

Τα συνθήματα που ακούγονται καθ' όλη τη διάρκεια των αγώνων του Τηγανίτη (και που όποιος αντιφασίστας βρεθεί για πρώτη φορά σε αγώνα και τα ακούσει, από όλους με μια φωνή, δεν γίνεται να μην ανατριχιάσει): 

 

«Γεννήθηκα στη Μεσόγειο  
μέσα στις φωτιές, στις βουνοκορφές, μέσα στις κραυγές. 
Μεγάλωσα μες τη θάλασσα 
και από παιδί μικρό έμαθα να μισώ το φασισμό. 
Μες στα στενά τα προσφυγικά,
μες τα γήπεδα μου παν ο εχθρός είναι ταξικός 
τήγα αλέ αλέ τήγα αλέ αλέ 
με το νοτιά θα τραγουδώ για τη λευτεριά 
τήγα αλέ αλέ τήγα αλέ αλέ 
κόντρα στο νοτιά θα τραγουδώ τήγα αλέ αλέ» 

 

«Ωωω Τηγανίτη η φανέλα είναι βαριά 

Οι πρόγονοι σου ήτανε αντάρτες στα βουνά

και σφάζανε φασίστες για να έρθει η λευτεριά. 

Γι’ αυτό Τηγανίτη, μαζί σου πάλι θα τρελαθώ, 

σηκώσω δε σηκώσω το πρωτάθλημα αυτό, 

φασίστες θα σας ρίξουμε μέσα στο Λιβυκό».  

 

«Βάλτε φωτιά, κάψτε καλά  

τις φυλακές και τα κελιά.  

Τ αδέρφια μας ελεύθερα 

παίζουμε με τα δεύτερα 

γαμιέται τ’ αποτέλεσμα. 

Γι’ αυτό κι εγώ που τις ΠΑΕ  

δεν τις αγάπησα ποτέ, 

γουστάρω μόνο τοπικό 

τον Τηγανίτη αγαπώ»  

 

«Δε θέλω φράγκα και χορηγία, ούτε η ομάδα μου να είναι εταιρία. 

Κι εγώ πελάτης να τραγουδάω,  

να μου τα παίρνουνε και να χειροκροτάω. 

Θέλω η ομάδα μου να είναι ιδέα, 

τρελή, ελεύθερη, αναρχικιά και ωραία, 

που μες τα γήπεδα, μα και στους δρόμους, 

μαζί θα τρέχουμε ναζί και αστυνόμους».  

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων