Κομμουνιστές είμαστε, όχι μαλάκες...

 

Κατ΄ αρχάς έχουν δίκιο όσοι επικρίνουν σφοδρά την κριτική που ασκείται στον Πάνο Πικραμμένο με βάση το ποιόν τού γνωστού αρχιδοσίλογου και μαυραγορίτη πατέρα του που, ως γνωστόν έκανε τρελές μπίζνες με τους ναζί την ίδια ακριβώς στιγμή που στη χώρα βασίλευε ο τρόμος και προέδρευε ο θάνατος. Και έχουν δίκιο διότι είναι λογικά δεδομένο (και πολιτισμικά κατακτημένο) το ότι ουδείς μπορεί να ευθύνεται για ό,τι τυχόν διέπραξαν κάποιοι συγγενείς του, όποιοι κι αν είναι αυτοί και όποιο και αν ήταν το έγκλημά τους. Και φυσικά η έννοια της «οικογενειακής ή συλλογικής ευθύνης» αφορά μονάχα κοινωνίες και συστήματα «Δικαίου» με τα οποία δεν θέλουμε να έχουμε την παραμικρή σχέση.

Του Παύλου Κιρκασίδη

 

Ωστόσο, υπάρχουν και μερικά «όμως»... Ειδικά όταν το τέκνο μιάς τέτοιας «προσωπικότητας» επιθυμεί να διαδραματίσει (και τελικά διαδραματίζει) σημαίνοντα ρόλο στην κοινωνία όπως στην προκειμένη περίπτωση ο εν λόγω, που έλαβε κορυφαία δημόσια αξιώματα, από πρόεδρος του ΣτΕ και Γεν. Διευθυντής της Εθνικής Σχολής Δικαστών μέχρι και πρωθυπουργός, έστω και υπηρεσιακός. (πάντως πρωθυπουργός).

Για να μη συνδέουμε (...) την εγκληματική δράση τού φιλοναζί πατέρα του με τον ίδιο, πρέπει να το θέλει και αυτός, δεν μπορούμε να το κάνουμε με το ζόρι. Και όταν ξέρεις πως είχες έναν τόσο «λαμπρό» πατέρα και θέλεις να βρεθείς στον δημόσιο βίο και μάλιστα να τον υπηρετήσεις από τόσο υψηλές θέσεις, οφείλεις πρώτος εσύ να ξεκαθαρίσεις τη θέση σου.


Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι...   


1. H τεράστια περιουσία τού δοσίλογου πατέρα του, πλην εκείνης που τυχόν προϋπήρχε της γερμανικής κατοχής, ήταν προϊόν εγκλήματος και μάλιστα του πλέον ατιμωτικού αλλά και απάνθρωπου και για λόγους που δεν χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης. Ο υιός Πάνος Πικραμμένος αποποιήθηκε ποτέ αυτού του προϊόντος εγκλήματος; Φυσικά όχι. Το αποδέχθηκε και το καρπώθηκε μετά ιδιαίτερης χαράς και βάσισε και σε αυτό και τη μετέπειτα λαμπρότατη (και εξαιρετικά προσοδοφόρα) καριέρα του.
 

2. Έκανε ποτέ την οποιαδήποτε (έστω ελάχιστη) αναφορά στη δράση του καταδικάζοντας ρητά ή έστω και εμμέσως (μωραδερφέ έστω και «για τα μάτια») τέτοιες πρακτικές και ηθικές στάσεις; Επίσης φυσικά όχι.


3. Η μετέπειτα προσωπική πορεία του ήταν τέτοια που να μην αφήνει το παραμικρό περιθώριο για το ότι και ο ίδιος δεν είναι ένθερμος συνεχιστής των ίδιων «αρχών» και υπηρέτης των ίδιων «αξιών» με εκείνες του δοσίλογου πατέρα του; Και πάλι φυσικά όχι. Εξακολούθησε να υπηρετεί με τον «καλύτερο» τρόπο την άρχουσα τάξη δεχόμενος (όπως και ο πατέρας του) να γίνει μάλιστα η απόλυτη αιχμή της εναντίον της κοινωνίας και του ελληνικού λαού, όταν, ως πρόεδρος τού ΣτΕ απεφάνθη υπέρ της συνταγματικότητας του πρώτου Μνημονίου, κάτι στο οποίο δεν θα κατέληγε (και το οποίο φυσικά δεν θα υπέγραφε) ούτε πρωτοετής της Νομικής.

 Ο Πάνος Πικραμμένος λοιπόν, δεν βάλλεται «άδικα» μέσω της δράσης τού δοσίλογου πατέρα του, διότι στην πραγματικότητα ο ίδιος δεν αρνήθηκε ποτέ πως κρατάει από τότε σφιχτά στα χέρια τη σκυτάλη της αθλιότητας που από εκείνον είχε (παρα)λάβει.

Ο Πάνος Πικραμμένος δεν κληρονόμησε μόνο την περιουσία-προϊόν εγκλήματος τού πατέρα του αλλά κυρίως τις προσωπικές πολιτικές και ηθικές επιλογές του. Και προφανώς, είναι και περήφανος γι' αυτές. Ποιος είμαι εγώ λοιπόν που θα έρθω σήμερα να τον αποσυνδέσω από αυτές; 

 

Φυσικά η περίπτωση Πικραμμένου όχι απλώς απέχει πολύ από το να είναι η μοναδική αλλά μάλλον αποτελεί και τον κανόνα, με την πλειονότητα των προδοτών και πιο αδίστακτων και ηθικά ανερμάτιστων παλιανθρώπων τούτης της χώρας, (λαδεμπόρων μαυραγοριτών και εγκληματιών συνεργατών των Ναζί), να αποτέλεσε (εκ της Ιστορίας) τη βασική δεξαμενή από την οποία το μετεμφυλιακό κράτος άντλησε τα πλέον «εξέχοντα» στελέχη του, τόσο στον χώρο της πολιτικής όσο και της οικονομίας, με τους χθεσινούς ξεφτιλισμένους μαυραγορίτες και φονιάδες να εμφανίζονται σήμερα ως «τζάκια» μέσα στα οποία βρήκε την πρώτη του θαλπωρή ο μετέπειτα πολιτικός και «επιχειρηματικός» κόσμος της χώρας, αυτό που (ως ανέκδοτο προφανώς) βαφτίστηκε και ντόπια (μεγαλο)αστική τάξη. Να αρχίσουμε να λέμε ονόματα τώρα; Κι αν ξεκινήσουμε να λέμε τώρα, πότε ακριβώς θα τελειώσουμε τούτο το προσκλητήριο νεκρών τε και ζωντανών;   
 

Γι' αυτό, αυτοί που «κατ' αρχάς» έχουν δίκιο στηλιτεύοντας τις λογικές της οικογενειακής ευθύνης, καλό θα είναι να θυμούνται πως εδώ πέρα δεν κάνουμε κάποιο διαγωνισμό πολιτικής ορθότητος, πως ο ξύλινος λόγος σχεδόν πάντα γίνεται τελικά φράχτης που υψώνεται μπροστά μας και δεν μάς επιτρέπει να δούμε παραπέρα, και πως, κατά το γνωστό ανέκδοτο, «με το σταυρό στο χέρι» προκοπή έκαναν μόνο οι παπάδες. Και μεις οι πραγματικοί κομμουνιστές, παπάδες δεν είμαστε. Ούτε καν «καλοί χριστιανοί» που θα πέφτουμε μονίμως στα λιοντάρια για να αποδεικνύουμε το πόσο καλοί μαλάκες είμαστε.

Και στο κάτω κάτω ρε αδερφέ, με ποιο δικαίωμα έρχεσαι εσύ να «απαλλάξεις» με το στανιό τον κάθε Πικραμμένο από κάτι που ο ίδιος, όχι απλά δεν θέλει να απαλλαγεί αλλά αντιθέτως θεωρεί ως το βασικό του κεφάλαιο ?

Είπαμε, να τις περνάμε τις γριές απέναντι αλλά αρκεί και οι ίδιες να... θέλουν να περάσουν. Διαφορετικά μπορεί να μάς κατηγορήσουν μέχρι και για σεξουαλική παρενόχληση. (Και τότε είναι που θα γελάσει και ο κάθε πραγματικά πικραμένος).  

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων

© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.