© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Το συλλαλητήριο των θανάτων

 

Θεμελιώδες στοιχείο του φασισμού πάντοτε αυτό του θανάτου.  Και το βλέπεις παντού αυτό. Στα μανιφέστα τους, στα συνθήματά τους, στα σύμβολά τους, στις ιστορίες τους, στα αφηγήματά τους, στα θέλω τους, στα τραγούδια τους, στις λέξεις που χρησιμοποιούν, ακόμη και στα ρούχα τους που πάντα πρέπει νάναι φαιά ή μαύρα. Και φυσικά, πρώτα απ' όλα το βλέπεις στις πρακτικές τους πούναι πάντα βουτηγμένες στο αίμα.

Το συλλαλητήριο της Κυριακής ήταν γεμάτο θανάτους. Είδαμε τον θάνατο της κριτικής σκέψης, τον θάνατο της γνώσης, τον θάνατο της Ιστορίας, τον θάνατο της αλήθειας, τον θάνατο του Δικαίου, τον θάνατο της αισθητικής, τον θάνατο της Παιδείας, τον θάνατο της δημοκρατίας, τον θάνατο της κοινής  λογικής, τον θάνατο της ίδιας της ψυχικής υγείας, τον θάνατο κάθε έννοιας αξιοπρέπειας. Μα κυρίως είδαμε τον θάνατο της  πολιτικής, δηλαδή τον θάνατο κάθε ελπίδας για όλους εκείνους που πιστεύουν πως το ανθρώπινο είδος αξίζει και μπορεί κάτι απείρως καλύτερο από την επιστροφή του στο απόλυτο σκοτάδι.

Το συλλαλητήριο της Κυριακής ξεχείλιζε από παντού θανάτους. Το συλλαλητήριο της Κυριακής ήταν ένα συλλαλητήριο φασιστών. Όσοι συμμετείχαν σε αυτό, σε ένα τέτοιο συλλαλητήριο φασιστών συμμετείχαν και όχι σε κάτι άλλο. Όσοι συμμετείχαν σε αυτό έγιναν μέρος αλλά και φορείς των θανάτων αυτών. Όσοι συμμετείχαν σε αυτό, επέλεξαν να γίνουν ο ίδιος ο θάνατος και ασχέτως του όποιου προσωπείου φόρεσαν ελπίζοντας να γίνουν λιγότερο αποκρουστικοί.  

Και μεις, οι άλλοι, είμαστε πια πολύ κουρασμένοι για να μπορούμε να «κατανοούμε». Και κυρίως, πολύ «σοφοί» ώστε να εξακολουθήσουμε να συγχωρούμε. Κι ο θάνατος άλλο πια δεν μάς ταιριάζει. 


Π.Κ.

Photo: Προσφυγόπουλα των Βαλκανικών πολέμων σε πλοίο, στη Θεσσαλονίκη του 1912. Aπό τη συλλογή George Grantham Bain της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων