© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Από σακούλα τού Σκλαβενίτη πνίγηκε ο Aylan

 

Σε μια χώρα όπου το απόλυτο σύνολο των «ευρείας απεύθυνσης» ηλεκτρονικών και έντυπων ΜΜΕ είναι πλήρως ελεγχόμενο  από την κυβέρνηση μέσω άπειρου μαύρου ή και γκρίζου χρήματος αλλά και μέσω των σχέσεων διαπλοκής των λογής ολιγαρχών μιντιαρχών με την κεντρική εξουσία (που τώρα μάλιστα είναι περισσότερο εξώφθαλμες και αυταπόδεικτες από ποτέ), είναι απολύτως φυσικό να μην μπορεί κάποιος να βρει  ούτε  μια «είδηση» που να μην κρύβει πίσω της μια απάτη, που να μην αποτελεί δηλαδή κάποια επικοινωνιακή διαχείριση ενός εγκλήματος που ετοιμάζεται να προσθέσει η αστική τάξη στο ποινικό της μητρώο προκειμένου να αυξήσει τα άνομα κέρδη της σφίγγοντας ακόμη περισσότερο τη θηλειά γύρω από τον λαιμό τού ούτως ή άλλως οικονομικά ημιθανούς πτώματος της κοινωνίας. 

Του Παύλου Κιρκασίδη

Η συγκεκριμένη είδηση, η οποία μάλιστα από το σύνολο των παραπάνω ΜΜΕ αναπαράγεται με πανηγυρικό ύφος, (για να είμαστε και ακριβοδίκαιοι αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται και στα άκριτα copy/paste των μιντιακών φερέφωνων από το πάντα κυβερνητικό ΑΠΕ), έχει να κάνει με την από 1η Ιανουαρίου τού 2018 «κατάργηση της πλαστικής σακούλας» η οποία, αν τουλάχιστον υιοθετήσουμε τον ...ενθουσιασμό των δημοσιευμάτων, στη χειρότερη περίπτωση μέσα σε λίγα χρόνια θα μετατρέψει τις χωματερές σε παιδικές χαρές, τον Σκαραμαγκά σε πρώτο τουριστικό προορισμό της χώρας και τον πλανήτη σε έναν οικολογικό παράδεισο. 

Φυσικά, κάθε τέτοια «είδηση» σχεδόν πάντα ξεκινά από κάποιο αρκτικόλεξο, με το οποίο σχεδόν ποτέ κανείς ούτε χρόνο έχει ούτε και καμιά όρεξη να ασχοληθεί, έστω όσον αφορά την επίσημη «ταυτότητά» του. Εν προκειμένω, το αρκτικόλεξο είναι το  Ε.Ο.ΑΝ, και το «Ελληνικός Οργανισμός Ανακύκλωσης» που κρύβεται πίσω από τα τέσσερα συγκεκριμένα γράμματα, είναι αλήθεια πως ηχεί εξαιρετικά βαρύγδουπο για να τολμήσει κάποιος να το αμφισβητήσει όσον αφορά το ειλικρινές των προθέσεών του, κάτι απίστευτα βολικό, τόσο για τον ίδιο τον «Οργανισμό» που παρότι εμφανίζεται ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου δεν παύει να προθέτει στον διακριτικό τίτλο του τη λέξη «Ελληνικό» επιχειρώντας σαφώς να παραπλανήσει αποκρύπτοντας το οτι δεν πρόκειται παρά για έναν (ακόμη) φορέα που ιδρύθηκε από ιδιώτες και φυσικά διέπεται και από τους αντίστοιχους κανόνες του Ιδιωτικού Δικαίου, με ό,τι αυτό φυσικά μπορεί να σημαίνει για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τα συμφέροντά του έναντι των «άλλων», ακόμη και αν αυτά δεν είναι «κερδοσκοπικού χαρακτήρα», δεν βρίσκονται δηλαδή στο πεδίο μιας κάποιας άμεσης και «ορατής» οικονομικής ωφέλειας.

Ωστόσο, είναι παγκοίνως γνωστό, πως οι μεγαλύτερες οικονομικές ωφέλειες ουδέποτε προέκυψαν από κάποιο «ορατό» πεδίο επίσημων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων αλλά από τις υπερεξουσίες που κατάφεραν αυτοί οι ιδιωτικού δικαίου φορείς να αποκτήσουν αφού οι σφραγίδες τους, ως άλλες «στρογγυλές με το εθνόσημο», μπορούν να εγκρίνουν ή να μην εγκρίνουν, και μόνο κάποιος θεός θα μπορούσε να εγγυηθεί για την αγιοσύνη των μελών του διοικητικού τους συμβουλίου και για το απολύτως αγνό των προθέσεών τους. Βέβαια, καθώς το επίσημο θρησκευτικό μας δόγμα είναι μονοθεϊστικό, κάπου εδώ δείχνει να υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα αφού αναγκαστικά κάτι τέτοιο θα έπρεπε να το εγγυηθεί ο ίδιος θεός που κάποτε είχε επίσης εγγυηθεί και για την ΑΕΠΙ αλλά και για πλήθος άλλων παρόμοιων φορέων και ΜΚΟ που, πάντα με το αζημίωτο, αναλάμβαναν και αναλαμβάνουν ρόλους και αρμοδιότητες τόσο κεφαλαιώδους σημασίας για την κοινωνία, που εξ ορισμού θα έπρεπε θάπρεπε να ανήκουν μόνο στο κράτος καθώς το χρήμα είναι πάρα πολύ για να μην βάλει (έστω σε... «σκέψεις») και τον πλέον ηθικά θωρακισμένο  ιδιώτη. Και ναι, δεν θυμόμαστε κανένα πλωτό τάφο που να μην είχε κριθεί ως «αξιόπλοος» από τον ιδιωτικό «Ελληνικό Νηογνώμονα ΑΕ» ενώ, όπως προέκυψε, πολλά εκ των σχετικών πιστοποιητικών εκδίδονταν ακόμη και από το... κρεβάτι του «επιθεωρητή». («Ακούραστα-αβάδιστα»). 


Είναι καλοί άνθρωποι 

Όμως επειδή δεν πρέπει να διασύρουμε κόσμο και να σπιλώνουμε προσωπικότητες που θυσιάζονται για το καλό του συνόλου, και με δεδομένο πως μέχρι στιγμής δεν έχουμε ανά χείρας τίποτε συγκεκριμένο να προσάψουμε στον Ε.Ο.ΑΝ. είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε τις αγαθές  προθέσεις των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου και αν θέλουμε να αντιπαρατεθούμε στον συγκεκριμένο φετβά περί κατάργησης της πλαστικής σακούλας οφείλουμε να το κάνουμε σε επίπεδο πολιτικών αξιολογήσεων.

Οφείλουμε λοιπόν να ξεπεράσουμε το γεγονός πως στην πλειονότητά τους πρόκειται για άτομα τα οποία έχτισαν τις προσωπικές τους καριέρες (και όχι μόνον) μέσα από τις ξέχειλες οικολογικές τους ευαισθησίες, άλλα μέσω της γνωστής Greenpeace, άλλα μέσω των Οικολόγων-Πρασίνων άλλα με σχεδόν οβιδιακές κομματικές μεταμορφώσεις που, ω του θαύματος, τους έφεραν στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως επίσης οφείλουμε να ξεπεράσουμε και το γεγονός πως στην επίσης απόλυτη πλειονότητά τους, η όλη τους επαγγελματική πορεία έτυχε να διαγραφεί πέριξ του ευρωπαϊκού αλλά και «ελληνικού» δημόσιου χρήματος και αυτό φυσικά δεν προκύπτει παρά από τα ίδια τους τα βιογραφικά και όπως αυτά οι ίδιοι μέσω Διαδικτύου έχουν δώσει στη δημοσιότητα.

Επίσης οφείλουμε να ξεπεράσουμε και το ότι ανάμεσα στα μέλη του συγκεκριμένου Δ.Σ. συγκαταλέγονται και εξέχουσες προσωπικότητες της αστικής τάξης όπως ο Πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων και βιομήχανος κ. Κωνσταντίνος Μίχαλος γνωστός για τις οικολογικές του ευαισθησίες τις οποίες όπως φαίνεται κληρονόμησε από τον πατέρα του Χρήστο ο οποίος είχε διατελέσει Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Γεωργίας επί Χούντας. 

Οφείλουμε επίσης να ξεπεράσουμε και τη συμμετοχή στο ίδιο ΔΣ του ίδιου Οργανισμού του και ενός ανθρώπου με αυξημένη κοινωνική συνείδηση όπως του Δημάρχου Ασπροπύργου Νικολάου Μελετίου, γνωστού στο πανελλήνιο για τις (από κοινού με χρυσαυγίτες) ρατσιστικές του «δράσεις» κατά των οικονομικά εξαθλιωμένων και κοινωνικά αποκλεισμένων ρομά, τσιγγάνων και γύφτων που διαβιούν στην περιοχή «του». Ενός ανθρώπου πρωτόγνωρου πολιτικού ήθους αλλά και «αντίληψης» περί τα αυτοδιοικητικά, που δεν δίστασε να ομολογήσει κατ' επανάληψη σε δημοτικά συμβούλια πως «τα 5 εκατομμύρια που πήρε από την ΕΕ για τους καταυλισμούς των τσιγγάνων τα έριξε στο κέντρο της πόλης». Και ίσως και να μην είχε και άδικο ο άνθρωπος δηλαδή, αφού είναι γνωστό πως όταν ο Δήμος σου φιλοξενεί το 40% της βαριάς βιομηχανίας της χώρας και από διυλιστήρια και χωματερές μέχρι εργοστάσια και διαλυτήρια πλοίων, το βασικό σου πρόβλημα είναι οι «γύφτοι» που «κλέβουν σιδερικά και καλώδια». 


Aλλά και μεις είμαστε καλοί άνθρωποι
 

Όντες (μέχρι παρεξηγήσεως) «καλόπιστοι» λοιπόν, ας ξεπεράσουμε όλα τα παραπάνω και ας πάμε στην ουσία της copy-paste «είδησης». Στο σύνολό τους οι τίτλοι των φερόμενων ως ΜΜΕ κάνουν λόγο για «κατάργηση της πλαστικής σακούλας». Και αυτό είναι το πρώτο χοντροκομμένο ψεύδος. Διότι, λίγα μόνο... pixels παρακάτω, ο αναγνώστης πληροφορείται πως... όταν λέμε «κατάργηση» δεν εννοούμε ακριβώς κατάργηση, αλλά το ότι απλά από την 1η Ιανουαρίου θα καλείται να πληρώσει ο ίδιος από την τσέπη του τη σακούλα που μέχρι σήμερα πλήρωνε ο ιδιοκτήτης του σούπερ μάρκετ. Φυσικά κάτι τέτοιο, δεν θα μπορούσε για μια ακόμη φορά να μη συνοδευτεί και από κάποιο «ηθικό» αφήγημα και εν προκειμένω, ποιο αφήγημα καλύτερο από τη... διάσωση του πλανήτη και ποιος αλήθεια θα είχε την τόλμη να διαφωνήσει σε κάτι τόσο «προφανώς» (...) ορθό και μάλιστα εν μέσω μιας θριαμβευτικής πορείας του «δικαιωματισμού» που προκειμένου να διασφαλίσει τα συμφέροντα του ατόμου δεν διστάζει να γίνει η αιχμή του δόρατος της αστικής αντεπανάστασης; 

Καμιά κατάργηση της πλαστικής σακούλας λοιπόν και η μόνη αλήθεια είναι πως από την 1η Ιανουαρίου του ερχόμενου έτους, «απλώς» ο φτωχός θα γίνει ακόμη φτωχότερος και ο πάμπλουτος μεγαλομπακάλης ακόμη... παμπλουτότερος και ας είναι καλά η βαθιά οικολογική ευαισθησία του ΕΟΑΝ και των αξιοτίμων μελών του που δεν διστάζει να μάς βομβαρδίσει και με... «ντοκουμέντα» λέγοντάς μας πως κατά μέσο όρο χρησιμοποιούμε περί τις 360 σακούλες κατ' άτομο τον χρόνο, κάτι για το οποίο φυσικά οφείλουμε να αισθανθούμε και τεράστιες ενοχές που επιμένουμε να βάζουμε το ένα γιαούρτι και τις ληγμένες φρυγανιές σε σακούλα και να μην κουβαλάμε στα χέρια την οικονομική μας εξαθλίωση. 

Εκείνο όμως που -για κάποιον λόγο- ΔΕΝ λέει ο ΕΟΑΝ είναι το ότι όλες μαζί οι σακούλες που «χαλάει» τον χρόνο ένας άνθρωπος χρειάζονται πολύ λιγότερο πετρέλαιο από μια γκαζιά της  λιμουζίνας του Μίχαλου (που είναι και μέλος του ΔΣ) και όλες μαζί οι σακούλες που «χαλάει» τον χρόνο ολόκληρος ο πληθυσμός της χώρας επιβαρύνουν το περιβάλλον απείρως λιγότερο από τα χυμένα λαθραία καύσιμα των Αγίων Ζωνών και των ακόμη πιο αγίων εφοπλιστών. (Βέβαια, και για να είμαστε για μια ακόμη φορά ακριβοδίκαιοι, στο σημείο αυτό οφείλουμε να παραδεχθούμε πως ουδέποτε κάποιος μεγαλοεπιχειρηματίας ή εκδότης μετέφερε τα εκατομμύριά του στο εξωτερικό μέσα σε πλαστικές σακούλες αλλά πάντα μέσα σε βαλίτσες πρώτης ποιότητας και μάλιστα πλήρως ανακυκλώσιμες). 

Εκείνο που επίσης δεν μάς λέει κανείς είναι γιατί αν πραγματικά το κράτος ενδιαφέρεται για την κατάργηση της πλαστικής σακούλας δεν αποφασίζει το απλούστερο όλων, δηλαδή την αντικατάστασή της με χάρτινες, το κόστος των οποίων φυσικά θα εξακολουθήσει να επιβαρύνει τις επιχειρήσεις. 

Και ουδείς φυσικά θα μπορούσε να αμφισβητήσει τις απολύτως καταστροφικές επιπτώσεις του πλαστικού στη θαλάσσια ζωή, ωστόσο, το να καμώνεσαι πως θρηνείς για μια θαλάσσια κωλοχελώνα που ψόφησε επειδή κατάπιε δυο σακούλες του Σκλαβενίτη και ενώ ακριβώς δίπλα στο κουφάρι της κείνται τα πτώματα χιλιάδων προσφύγων που μάλιστα εσύ έπνιξες με τις ίδιες σου τις πολιτικές, δεν είναι απλά υποκριτικό, είναι χυδαίο. Κι όποιοι τσιμπάνε με τέτοιες αθλιότητες δεν είναι οικολογικά ευαίσθητοι αλλά πολιτικά αγράμματοι. Και σε κάθε περίπτωση, και συνεργοί του εγκλήματος. 

Ανάμεσα στα άλλα υπέροχα που μάς λέει ο ΕΟΑΝ είναι και πως η ΕΕ εξέδωσε και σχετικές οδηγίες με τις οποίες η Ελλάδα οφείλει να εναρμονιστεί. Για κάποιους περίεργους λόγους πάντα οι δορυφόροι της εξουσίας και οι υπηρέτες του κεφαλαίου την υποχρέωση αυτή της «εναρμόνισής» μας με την Ευρώπη την θυμούνται μόνο όταν πρόκειται για «αστυνομικού» τύπου μέτρα και διαφόρων μορφών περιορισμούς που κάνουν τη χώρα όλο και περισσότερο να μοιάζει με αποικία και τους πολίτες όλο και περισσότερο με δούλους. Ποτέ πχ. δεν ακούμε καμιά κυρίαρχη φωνή να κάνει λόγο για  «υποχρέωση εναρμόνισης» του κατώτερου μισθού ή σύνταξης με τα επίπεδα των χωρών της Γερμανίας», ποτέ πχ. δεν ακούμε καμιά κυρίαρχη φωνή να κάνει λόγο για «υποχρέωση εναρμόνισης» των συνθηκών διαβίωσης, Υγείας και Παιδείας ενός παιδιού που μένει στην Ελλάδα με εκείνες ενός παιδιού που μένει στη Φινλανδία.  

Τέλος πάντων όλα αυτά ίσως είναι λαϊκισμοί. Το παν είναι να σωθεί η θαλάσσια χελώνα και πιθανόν και τα σαφρίδια του Ειρηνικού. Αλλά και ο άνθρωπος. Όταν αποφασίσει για οποιονδήποτε λόγο να πέσει στη θάλασσα για να γλυτώσει από την απύθμενη αλητεία των εκάστοτε σφογγοκωλάριων του συστήματος. 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων