© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Η Ζωή δεν είναι πια ωραία

 

Μετά τον ΣΥΡΙΖΑ, όλο και περισσότερα γίνονται τα σχήματα που δείχνουν πως «έχουν καταφέρει» να διεισδύσουν στο κοινό της Χρυσής Αυγής, προσφέροντάς τους φιλόξενη στέγη και πολιτική θαλπωρή τόσο με τη ρητορική τους όσο και με τις επιλογές τους.

 

Ανάμεσα σε αυτά, και μετά την τελευταία ανάρτηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην προσωπική της σελίδα στο Facebook που αφορά τον Μανώλη Γλέζο και την απόφασή του να αρνηθεί να παραστεί στην Πνύκα όπου και προσεκλήθη, μπορούμε χωρίς την παραμικρή πια «σκέψη» να εντάξουμε και την «Πλεύση Ελευθερίας», η οποία δείχνει να έχει επιλέξει έναν από τους πλέον ολισθηρούς δρόμους, αυτόν της κοινής πολιτικής χυδαιότητος. 

Τού Παύλου Κιρκασίδη

Μια ανάρτηση-δήλωση που απαντά πλέον με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο σε πάμπολλα «ερωτήματα» τα οποία ούτως ή άλλως από καιρό προέκυπταν από τη μέχρι τώρα συνολική πορεία του νεότευκτου πολιτικού εγχειρήματος, και πρώτα σε εκείνους που αρχικά είδαν σε αυτό μια ενδιαφέρουσα κίνηση του οποίου ηγείτο ένα έντιμο πολιτικά πρόσωπο και η οποία θα μπορούσε να συνέξει σε μεγάλο βαθμό την καθημαγμένη κοινωνία και, δυνάμει, να αποτελέσει και μια ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση βασισμένη στις αρχές, στις επιδιώξεις αλλά και στο ήθος της Αριστεράς.

 

Απόδειξη για αυτό, τα σχόλια πολλών «φίλων-ακολούθων» της Ζ.Κ. τα οποία κάλλιστα θα μπορούσαν να βρίσκονται κάτω από άρθρα του Μακελειού ή της Ζούγκλας ή της ίδιας της ιστοσελίδας της Χρυσής Αυγής ή της παλιάς «ένδοξης» Αυριανής και νυν Κόντρα Νews και αν ρίξει κάποιος μια ματιά σε αυτά, θα καταλάβει απολύτως τι εννοώ.

Δεν θα σταθώ στην ίδια την ανάρτηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου που, παραβάλλοντας περιστατικά και καταστάσεις τα οποία δεν έχουν την παραμικρή νοηματική σύνδεση μεταξύ τους, φανερώνει πλήρη αδυναμία πολιτικής ανάγνωσης και των πλέον απλών πραγμάτων αλλά στην ποιότητα τού λόγου μέσα από την οποία αυτό επιχειρείται και που δείχνει να τοποθετεί το πολιτικό ήθος αλλά και την πολιτική οξυδέρκεια της συγκεκριμένης πολιτικού έτη φωτός μακριά από το σημείο που μεγάλο κομμάτι τού λαού είχε τοποθετήσει, βλέποντας στην «Πλεύση» μια χαραμάδα μέσα από την οποία θα μπορούσε να περάσει έστω μια ικμάδα φωτός μέσα στο ατέλειωτο τούνελ του ζόφου των μνημονίων και του απολύτως συνειδητού, από πλευράς της κυβέρνησης, ξεπουλήματος της χώρας.

 

Αναφερόμενη με αγοραίο τρόπο σε ένα πρόσωπο που για εκατομμύρια έλληνες αλλά και εκατομμύρια αγωνιστές σε κάθε σημείο του πλανήτη αποτελεί σύμβολο και ως εκ τούτου και σημείο αναφοράς, η Ζωή Κωνσταντοπούλου υπέγραψε την πολιτική της καταδίκη, τουλάχιστον ως μια πολιτικό που έδειχνε να υπηρετεί απολύτως συγκεκριμένες αξίες. Αυτό όμως είναι μια απολύτως δική της, σχεδόν 
προσωπική υπόθεση, ο καθένας άλλωστε δικαιούται να επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη. 

 

Εκείνο ωστόσο που δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση «προσωπική της υπόθεση», είναι πως σε αυτόν τον κατήφορο επιχειρεί να πάρει και μέρος πολιτών, που είτε ιδιοτελώς, είτε από απελπισία είτε και από κοινή πολιτική αγραμματοσύνη εξακολουθεί να βλέπει στο πρόσωπό τής πρώην Προέδρου της Βουλής και νυν επικεφαλής της Πλεύσης μια προσωπικότητα που θα μπορούσε να υπηρετήσει έστω και κατ' ελάχιστον τα πραγματικά λαϊκά συμφέροντα, δηλαδή την εργατική τάξη και να ανοίξει τον δρόμο προς την ουσιαστική χειραφέτηση μιας κοινωνίας. 

Κάτι τέτοιο, όχι, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι προσωπική υπόθεση οιουδήποτε και όσοι σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να το δούμε, είμαστε ηθικά αλλά και πολιτικά υποχρεωμένοι να το καταδείξουμε και με κάθε τρόπο. 

 

Η «Πλεύση Ελευθερίας», και για λόγους και υπό συνθήκες που εν προκειμένω δεν μας ενδιαφέρουν, (ο λαός έχει πολύ σημαντικότερα προβλήματα από το να ασχολείται κάθε φορά με τα όποια εσωτερικά ζητήματα κάθε κόμματος), αποδεικνύεται ένα ακόμη σχήμα που, φορώντας κάποια προβιά κάποιας «Αριστεράς», επιχειρεί να σαρώσει κάθε σημείο αναφοράς, κάθε σύμβολο αγώνα που απέμεινε σε τούτο τον λαό για να του δείχνει τον δρόμο και να τον ψυχώνει, δίνοντας έτσι το καλύτερο χέρι βοηθείας σε εκείνους που κυριολεκτικά τον τσάκισαν και τον οδήγησαν στην εξαθλίωση, την ταπείνωση και την απόγνωση.

 

Η Πλεύση Ελευθερίας είναι οργανικό μέρος αυτού του συστήματος και με επιλογές της επικεφαλής τού σχήματος απολύτως συνειδητές.

 

Και μετά και την τελευταία πράξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου κανείς πλέον δεν θα δικαιούται να πει πως «δεν γνωρίζει» ή πως «ίσως να μην έχει καταλάβει καλά».

 

Η τραγωδία την οποία βιώνει ένας ολόκληρος λαός εξ αιτίας ενός ψευδεπίγραφα, όπως αποδείχθηκε, αριστερού κόμματος, είναι ακόμη εδώ. Και δεν υπάρχει ούτε χρόνος αλλά ούτε και τόπος για νέες αυταπάτες. Ειδικά όταν αυτές δεν είναι πλέον καν «ελκυστικές». 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων