© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Καίγεται η Αττική. Ναι, και λοιπόν;

Οι οικισμοί που (και) σήμερα καίγονται αποτελούν τερατουργήματα που προέκυψαν από την εγκληματική συνεύρεση ελεεινών μικροαστών που δεν δίστασαν να αφανίσουν κάθε πόντο γης για ένα «από πάνω ως κάτω» παράνομο «εξοχικό» και ακόμη περισσότερο ελεεινών κυβερνήσεων που μέσω βαθιά διεφθαρμένων κρατικών μηχανισμών υπέθαλψαν αυτούς τους «προκομμένους» νοικοκυρέους-εγκληματίες, ώστε να μπορούν στα προεκλογικά τους αγκίστρια κάθε τέσσερα χρόνια να προσθέτουν και το απίστευτα αποτελεσματικό δόλωμα της νομιμοποίησης αυθαιρέτων.


Του Παύλου Κιρκασίδη
 

Όλα αυτά τα «καημένα τα σπιτάκια» που σήμερα καίγονται, χτίστηκαν μέσα σε ένα 24ωρο, με τις μπετονιέρες να πηγαινοέρχονται νύχτα και ενώ την ίδια στιγμή, ανώτατοι, ανώτεροι και κατώτεροι αξιωματούχοι της Αστυνομίας, της Πολεοδομίας, των Δήμων κλπ πτωχοσυγγενών φορέων, έφτιαχναν το κομπόδεμά τους για τα γεράματα, ένα κομπόδεμα το οποίο δεν θα φτιαχνόταν ούτε σε δέκα ζωές νόμιμης εργασίας.

Ανάμεσά τους και πενταώροφα τσιμεντένια εκτρώματα μόλις 10 μέτρα από το κύμα, (και μάλιστα ούτε καν από το «χειμέριο»), που ορθώθηκαν με απευθείας υπογραφές υπουργών και υφυπουργών και φυσικά και με τις αντίστοιχες μίζες, πολλά απ' αυτά από την εποχή της Χούντας, που πλέον έχουν μετατραπεί σε φαντάσματα όμοια με εκείνα του Τσέρνομπιλ εξακολουθούν ωστόσο να προσφέρονται ως παραθεριστικές κατοικίες «κατάλληλες» για οικονομικά εξαθλιωμένους και απεγνωσμένους ηλικιωμένους για τους οποίους οι κυβερνήσεις όλων των τελευταίων ετών αποφάσισαν πως ο επίλογος της ζωής τους δεν άξιζε τίποτε καλύτερο. 

 

Χωρίς την παραμικρή ηθική αναστολή για το υπέρτατο περιβαλλοντικό έγκλημα, αφανίζοντας ολόκληρα δάση στο όνομα ενός άθλιου «ονείρου ζωής» και ρημάζοντας παραλίες και θάλασσες στο όνομα μιας «τοπικής ανάπτυξης», χωρίς τον παραμικρό οικιστικό σχεδιασμό, χωρίς την ελάχιστη μέριμνα για δυνατότητα αντιμετώπισης έστω και της παραμικρής πυρκαγιάς, χωρίς καν σύστημα αποχέτευσης και ύδρευσης, και κυρίως, χωρίς την ελάχιστη αίσθηση της θνητότητας που μετατρέπει τον άνθρωπο στην πιο τραγική καρικατούρα που θεωρεί πως ο κόσμος αυτός όχι απλώς τού ανήκει αλλά του ανήκει και «για πάντα».

 

Και όποιος ισχυριστεί πως ανάμεσα στους εγκληματίες αυτούς συγκαταλέγονται μόνο πλούσιοι με μεζονέτες και πισίνες, πλανάται πλάνην οικτράν, ή κι αν δεν πλανάται, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να προσπαθεί να χαϊδέψει τ' αυτιά των μικροαστούληδων, που είδαν την αυτοπραγμάτωσή τους μέσα από ένα αισθητικό ανοσιούργημα που ο μέσος ευρωπαίος δεν θα κατασκεύαζε ούτε για αποθήκη.

 

Και μεις «οι άλλοι», οι εκατομμύρια «άλλοι» που δεν αισθανθήκαμε ποτέ την ανάγκη να μακρύνουμε τον μικροαστικό μας φαλλό με μπετοκολόνες και να τον «ενισχύσουμε» με σίδερα οικοδομής, για μια ακόμη φορά ανήμποροι θεατές μιας ανείπωτης τραγωδίας και με τους ένθεν και ένθεν θύτες να επιχειρούν να εμφανιστούν ως θύματα, με τους μεν δηλαδή καλονοικοκυρέους να αναρωτιούνται για το «αν υπάρχει κράτος» το δε κράτος, άλλοτε να κάνει λόγο για «στρατηγούς άνεμους» και άλλοτε για «οργανωμένα σχέδια».

 

Εμείς «οι άλλοι» όμως γνωρίζουμε καλά. Τούτο δω το έγκλημα είναι δικό τους και δικό τους. 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων