© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

O Μαρξ σώζει;

Μέσα στην εξαιρετική εκπαίδευση που παρείχαν τα σχολεία επί Χούντας, στη... «διδακτέα ύλη» των Δημοτικών περιλαμβανόταν και ένα μάθημα κατά το οποίο ο δάσκαλος έδινε ένα κείμενο το οποίο υποτίθεται αποτελούσε αφήγηση κάποιου πραγματικού περιστατικού-γεγονότος και το οποίο πάντοτε φυσικά χρονικά προερχόταν από κάποια υπέρλαμπρη στιγμή της νεοελληνικής μας ιστορίας, όπως πχ. από τον «αγώνα των πατριωτών εναντίον των αιμοσταγών κομμουνιστών» ή από το επίσης υπέρλαμπρο έπος του 40. (Το οποίο φυσικά ακολούθησε η εθνική ξεφτίλα τού 41 αλλά γι' αυτήν δεν λέμε ποτέ κουβέντα γιατί χαλάει τη χιλιοζεσταμένη μας ηρωική σούπα).   

Μετά λοιπόν από την ιστορία αυτή, που όπως είπαμε, ήταν πάντοτε «βγαλμένη από την ίδια τη ζωή», τα παιδιά έπρεπε να συμπληρώσουν από κάτω το γνωστό «Ηθικό Δίδαγμα» δηλαδή το συμπέρασμα που έβγαινε από αυτό το «γεγονός».

Ιδρωκοπάγαμε τότε τα έρμα τα παιδάκια να βγάλουμε ένα όποιο «ηθικό» κωλοδίδαγμα να
τελειώνουμε μπας και έρθει το κουδούνι και μάς λυτρώσει από τούτο το μαρτύριο, ιδρωκόπαγε όμως ταυτόχρονα και ο καλός μας (και χουντικός μέχρι το μεδούλι) δάσκαλος, αγωνιώντας, όχι μόνον για το αν θα καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα που θα δικαίωνε το εκπαιδευτικό έγκλημα αλλά και για το αν θα οδηγηθούμε όλοι σε αυτό, έτσι ώστε να μπορεί το καθεστώς να κοιμάται ήσυχο αφού δεν θα υπάρχει ούτε ένα παιδί που να σκέφτεται διαφορετικά κάτι το οποίο φυσικά αργότερα θα έθετε σε κίνδυνο τις υφιστάμενες δομές και αξίες, οι οποίες παρεμπιπτόντως εκείνη την εποχή «τύχαινε» να ήταν η γνωστή και λίαν προσοδοφόρα τριπλέτα τού «Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια».

 

Μια από αυτές τις «ιστορίες» λοιπόν, μιλούσε για έναν στρατιώτη (από καμιά ιστορία τότε δεν θα μπορούσε να λείπει ποτέ έστω ένας στρατιώτης αφού εκείνη την εποχή η καραβάνα αποτελούσε θεμέλιο λίθο της ανασυγκρότησης του «έθνους») ο οποίος μόλις επέστρεψε από τη μάχη κατάκοπος (ποιος ξέρει πόσους κομμουνιστές είχε φάει σ' εκείνη τη βάρδια), έβγαλε την Αγία Γραφή που είχε στην τσέπη του από την πλευρά της καρδιάς, για να διαπιστώσει έκπληκτος πως μέσα σε αυτήν είχε καρφωθεί μια σφαίρα. Φυσικά έπεσε στα τέσσερα κι έκανε τον σταυρό του κι ευχαριστούσε την παναγιά, την αγιαβαρβάρα αλλά και τον ίδιον τον Βαν Φλιτ και κάπως έτσι τελείωνε η ωραία εκείνη ιστορία, από την οποία φυσικά εμείς τα δόλια έπρεπε να εξάγουμε και «ηθικόν δίδαγμα».

 

Και αυτό βέβαια δεν ήταν άλλο, από το ότι «Η Πίστις Σώζει» εξοβελίζοντας στο πυρ το εξώτερο και το τελευταίο ψήγμα ορθού λόγου που λέει πως η ζωή τού συγκεκριμένου στρατιώτη επίσης θα σωζόταν ακόμη και αν στην τσέπη του, αντί για την Αγία Γραφή, ήταν το κεφάλαιο του Μάρξ. Αλλά σε μια τέτοια περίπτωση τι θα μπορούσε να πει ο δάσκαλος;  Πως ο Μαρξ σώζει; 

 

Την ωραίαν αυτήν ιστορίαν την ενεθυμήθην με αφορμή όλα αυτά τα «βιωματικά» και βαθιά διδακτικά posts που τον τελευταίο καιρό αναρτούν στο Διαδίκτυο διάφορα νεοφιλελέ περιττώματα τύπου Μπρούσκου, Μπογδάνων και πλείστων άλλων και τα οποία δείχνουν να εμφανίζουν ακριβώς την ίδια συνολική «δομή» και φυσικά και την ίδια «στόχευση» που δεν είναι άλλη από μια φαινομενικά αφελή «νουθέτηση της κοινωνίας» και μάλιστα ενός... τάργκετ γκρουπ που δεν φημίζεται διόλου για την... ευθυκρισία του, το οποίο ωστόσο τελικά δείχνει να διαδραματίζει τον πιο κρίσιμο ρόλο όχι μόνο σε κάθε εκλογική αναμέτρηση αλλά κυρίως στα «ενδιάμεσα», επιχειρώντας να αντικαταστήσει τη λογική με το συναίσθημα, δηλαδή να μεταθέσει την (όποια εναπομείνασα) καθαρή πολιτική σκέψη στο πεδίο του μεταφυσικού.

 

Όλοι αυτοί οι τύποι μπορεί για τους περισσότερους εξ ημών να δείχνουν ως αρλεκίνοι και μάλιστα τρίτης διαλογής αλλά δυστυχώς, και όσο και αν αυτό δεν μας αρέσει, για ακόμη περισσότερους συνολικά δεν είναι υπερβολή να πούμε πως λειτουργούν ακόμη και ως καθοδηγητές. Και μάλιστα με εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο καθώς τούτοι οι αμφίβολης έστω και στοιχειώδους ευφυίας «δάσκαλοι» εμφανίζονται και ως ανιδιοτελείς που «δεν έχουν κανέναν λόγο να πουν ψέμματα» και «λένε αλήθειες». 


Ως εκ τούτων, και όσο δύσκολο και αν όντως δείχνει αυτό, δεν γνωρίζω πόσο σοφό είναι να εξακολουθούμε να γελάμε με όλα τούτα. Διότι ας μην ξεχνάμε πως όλες αυτές οι στρατιές των σημερινών ηλιθίων έχουν... στελεχωθεί από άτομα που κάποτε είχαν πειστεί για το ότι «Η πίστις σώζει» και με απίστευτη ευκολία μπορούν κάθε φορά να αντικαθιστούν αυτό το αντικείμενο της πίστης τους με ο,τιδήποτε εξυπηρετεί την εξουσία, είτε αυτό είναι το ευρώ, είτε η «Ενωμένη Ευρώπη» είτε η πατρίς, με μοναδική τους προσδοκία ένα οποιοδήποτε κουδούνι που θα τους επιτρέψει να βγουν έστω και για λίγο στο προαύλιο της ατομικής τους σωτηρίας. 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων