© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Την «αριστεία» και τα μάτια μας (σας)

 

Μια βαθιά ταξική (και τοξική) Παιδεία δεν μπορεί παρά να αναζητά απαντήσεις σε προβλήματα που εκ της ίδιας της αυτής τής ταξικότητας και τοξικότητας ανακύπτουν. Κληρονομώντας εκ θεού σχεδόν το δικαίωμα του προσδιορισμού των εννοιών, η άρχουσα τάξη που δημιουργήθηκε από το 40 και δώθε δολοφονώντας και κατακλέπτοντας, βάπτισε ως αριστεία την ακραία δυνατότητα κάποιου πρώτα να συμπεριφέρεται όσο πιο βάναυσα μπορεί στον εαυτό του, ώστε να μπορεί να εγγυηθεί πως στη συνέχεια θα φερθεί τουλάχιστον το ίδιο κτηνωδώς και στην κοινωνία που, όντας «κατώτερή» του θα δεχθεί, «είναι υποχρεωμένη» να δεχθεί κάτι τέτοιο και μάλιστα σαν έναν ακόμη φυσικό νόμο.

Του Παύλου Κιρκασίδη

 

Υπό αυτό το πρίσμα, για την άρχουσα τάξη η «αριστεία» όχι μόνο δεν είναι μια διόλου αστεία υπόθεση που πατά απλώς σε κάποια ζητήματα εσωτερικής «ηθικής» (τι σχέση άλλωστε είχε ποτέ η «ηθική» με την άρχουσα τάξη-αστεία πράγματα) αλλά αντιθέτως αποτελεί τον θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο η ίδια δομήθηκε και γέννησε έναν ιδιωτικής χρήσεως «ορθό λόγο», που ωστόσο με τον καιρό (και με εκατομμύρια εγκλήματα κάθε μορφής και είδους) κατάφερε να επικρατήσει και να γίνει... δημοσίας.

 

Για να είμαστε όμως ακριβοδίκαιοι, κάτι τέτοιο σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την ευγενική χορηγία του μικροαστού που πιστεύει πως η γκλίτσα του τσομπάνη είναι το πρώτο βήμα για να χτίσεις μια πολυεθνική γάλακτος και που κυριολεκτικά θα αυτοκτονούσε αν μάθαινε την αλήθεια, πως δηλαδή ο διευθύνων σύμβουλος της Nestle δεν ξέρει καν φλογέρα και το πιο πιθανόν είναι να μην ξέρει καν πόσα πόδια έχει το πρόβατο.

 

Και φυσικά θάταν αστείο να πιστέψει κάποιος πως σε ένα τέτοιο «περιβάλλον» η άρχουσα τάξη θα ενδιαφερόταν για μια... οποιαδήποτε εθνική σημαία, πολύ δε περισσότερο για την ελληνική, που δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να την υποστείλουν και στη θέση της να υψώσουν περήφανα, από Παναμά και Λιβερίας στα καράβια τους, μέχρι διάφορων νήσων του Ειρηνικού όπου κρύβουν τα λάφυρά τους, ακόμη και τη ναζιστική στην οποία άλλωστε οι περισσότεροι εξ αυτών οφείλουν την ίδια τους την σημερινή επιχειρηματική ύπαρξη.

 

Αν, εν προκειμένω, για κάτι η άρχουσα τάξη πραγματικά, όχι απλά ενδιαφέρεται αλλά και αγωνιά και τρέμει, είναι μη τυχόν τεθεί στην παραμικρή αμφισβήτηση το αφήγημά της που θέλει κάθε ξεβράκωτο βαρκάρη να γίνεται Ωνάσης αρκεί εκτός από Αριστοτέλης να είναι «άριστος». Διότι αν αυτό το αφήγημα αποδειχθεί παραμύθι, τότε λογικώς είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε την αλήθεια καταφεύγοντας σε όσους κατανόησαν και ανέλυσαν τους μηχανισμούς λειτουργίας του καπιταλισμού.

 

Και κάτι τέτοιο, εφαρμοσμένο σε μια κλίμακα που θα ξεπερνούσε ένα όριο ασφαλείας, θα ήταν για κάποιους η απόλυτη καταστροφή. Γι΄ αυτό και δεν πρέπει να δώσουμε χρόνο στη νέα γενιά να κάνει κάτι τέτοιο, γι' αυτό και δεν πρέπει να δώσουμε χρόνο στη νέα γενιά να σκεφτεί ο,τιδήποτε είναι «εκτός ύλης». Γι΄αυτό πρέπει να σηκώνουν τη σημαία οι «άριστοι» αφού αυτοί είναι η μοναδική εγγύηση πως η «πατρίδα» θα εξακολουθήσει να βρίσκεται στα καλύτερα χέρια, δηλαδή στα «δικά μας».

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων