© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Ο Τάσος Θεοφίλου αθωώθηκε, όχι εμείς

Η αθώωση του Τάσου Θεοφίλου όχι μόνον δεν αποτελεί νίκη για οποιονδήποτε, για την οποία μάλιστα έσπευσαν πολλοί να βγουν και να πανηγυρίσουν, αλλά αντιθέτως σηματοδοτεί μια τεράστια ήττα για τους πάντες, με κύρια εκείνη της πολιτικής εξουσίας που (για μια ακόμη φορά) κατάφερε έστω και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα να αποδείξει πως,  70 ολόκληρα χρόνια μετά τη «λήξη» (;) του «εμφυλίου» και τέσσερις δεκαετίες μετά την πτώση της Χούντας, μπορεί θαυμάσια ακόμη να τυλίγει όποιον (δεν) γουστάρει σε μια κόλλα χαρτί, κατά τη γνωστή χυδαία ρήση που, μαζί με κάποιες άλλες, έγινε το πολιτικό νουνού με το οποίο μεγάλωσαν γενιές και γενιές φοβικών και πολιτικά ευνουχισμένων μονάδων. 

Του Παύλου Κιρκασίδη

Πρώτη ηττημένη η Δικαιοσύνη που εδώ και πολλές δεκαετίες απώλεσε κάθε δικαίωμά της να αναφέρεται εκτός εισαγωγικών, καθώς, πριν καταλήξει στη συγκεκριμένη αθωωτική απόφαση, και μάλιστα με οριακή πλειοψηφία 3-2, δέχθηκε (για μια ακόμη φορά) να γίνει το μακρύ χέρι του πολιτικού και αστυνομικού (παρα)κράτους, υιοθετώντας ως τεκμήρια ενοχής κάποια τηλεφωνήματα «αγνώστων» που ωστόσο όλοι γνωρίζουμε πως μόνο «άγνωστοι» δεν είναι. 

Ηττημένη όμως και η Νομική ως επιστήμη, καθώς έδειξε (για μια ακόμη φορά) να αποτάσσεται του ορθού λόγου που θέλει τα ίδια δεδομένα να οδηγούν στα ίδια συμπεράσματα, προτιμώντας να δομήσει το σκεπτικό της στο πεδίο της κβαντομηχανικής και μετατρέποντας έναν άνθρωπο σε γάτα του Σρέντιγκερ που μπορεί να είναι νεκρή και ζωντανή ταυτόχρονα, αθώα ή ένοχη, υπό τις ίδιες ακριβώς συνθήκες και χωρίς κανένα στοιχείο της δικογραφίας να έχει αλλάξει. Και μάλιστα ηττημένη βαριά, διότι (για μια ακόμη φορά) απέδειξε πως η ανάγνωση του Ποινικού Κώδικα δεν έχει και μεγάλη διαφορά από εκείνη των προφητειών του Νοστράδαμου, αφού τελικά κατά την «ιερή» αυτή διαδικασία μπορεί ο καθένας να «δει» ό,τι θέλει, ίσως και ό,τι έχει λάβει εντολή να «δει». 

Ηττημένες οι διωκτικές-αστυνομικές Αρχές που απέδειξαν πως δεν δύνανται καν να φέρουν εις πέρας με επιτυχία αποστολές τις οποίες θα κατάφερνε και ένας αγράμματος ασφαλίτης της χούντας, από εκείνους που ήξεραν να φυτεύουν «στοιχεία» όταν αυτά που έβρισκαν δεν ήταν επαρκή για να μπουζουριάσουν τον εκάστοτε «άτακτο» πολίτη που έβαζαν στο στόχαστρο. 

Ηττημένοι και οι συνήγοροι υπεράσπισης του Τάσου Θεοφίλου που στην «πανηγυρική» ανακοίνωσή τους αναφέρονται επαινετικά στους πλειοψηφήσαντες δικαστικούς, αποφεύγοντας (;) να σταθούν στο γεγονός πως η εντιμότητά τους και η ευθυκρισία τους ήταν αρκετή μεν ώστε να αθωώσει τον εντολέα τους αλλά όχι και τόση που να τους αναγκάσει να παραιτηθούν του αξιώματός τους, καταγγέλλοντας δημόσια το βαριά νοσηρό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί μια Δικαιοσύνη που επί επτά χρόνια όχι μόνον δεν υπερασπίστηκε το Σύνταγμα ακυρώνοντας ως όφειλε και μπορούσε τα παράνομα μνημόνια αλλά και αντάλλαξε τη σιωπή της με εξοργιστικές συντεχνιακές οικονομικές και άλλες προνομίες. 

Ηττημένος και ο αστικός Τύπος (ηλεκτρονικός και μη) αλλά και η ίδια η ΕΣΗΕΑ. Ο πρώτος γιατί (για μια ακόμη φορά) αποδείχθηκε πως δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να ξεσκίζει τον οποιοδήποτε και να ταΐζει με τα κομμάτια του τις ύαινες-αναγνώστες, για χίλια ή εκατό χιλιάδες φύλλα και κλικ παραπάνω που με τη σειρά τους θα δικαιολογήσουν τις διαφημίσεις τραπεζών και παρακμιακών και βαθιά διεφθαρμένων κρατικοϊδιωτικών οργανισμών και φορέων. Ηττημένη και η ΕΣΗΕΑ, που δεν κατάφερε (ή μήπως δεν προσπάθησε καν;) να βάλει φρένο στα ανθρωποφάγα πρωτοσέλιδα που είχαν από την πρώτη μέρα αποφανθεί υπέρ της ενοχής Θεοφίλου και να στείλει στο πυρ το εξώτερο τους εντεταλμένους χαφιέδες που λειτουργούν υπό τον μανδύα του δημοσιογράφου και βρίσκονται στα σπλάχνα της. 

Ηττημένοι και όσοι, κατά πολιτικά σχήματα ή ακόμη και μονάδες, της Αριστεράς ή της «Αριστεράς» που σήμερα, περισσότερο ή λιγότερο βλακωδώς, πανηγυρίζουν για τη συγκεκριμένη απόφαση, αφού, παρά τις όποιες διατυπωμένες προθέσεις τους και διακηρυγμένες θέσεις τους αποδείχθηκαν πλήρως ανίκανες να συγκροτήσουν έναν λόγο που θα έπειθε ευρύτερες μάζες και θα ανέκοπτε κάθε όρεξη της εξουσίας για πρακτικές των πλέον σκοτεινών περιόδων της ιστορίας, όπως αυτή του να φυλακίζεται κάποιος για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. (και η περίπτωση Θεοφίλου απέχει πολύ από το να είναι η μοναδική). 

Ηττημένος όμως είναι και ο ίδιος ο Τάσος Θεοφίλου, που έχασε 5-6 χρόνια από τη ζωή του και «φιλοτεχνήθηκε» ως αιμοσταγής και αδίστακτος δολοφόνος για να μπορούν κάποιοι να τον χρησιμοποιούν ως ήρωα μιας επανάστασης που, μετά από μια τέτοια πρωτοφανή για τα παγκόσμια χρονικά κοινωνική καταστροφή, δεν κατάφερε να ξεφύγει από το επίπεδο ενός θολού αστείου και μιας λεκτικής «υπερβολής». «Ηττημένος» μέχρι τουλάχιστον να διεκδικήσει την ηθική και υλική αποκατάστασή του αλλά και να δει την πλήρη ανατροπή ενός πλαισίου εξουσίας που στο πρόσωπό του κανιβάλισε κάθε ψήγμα εναπομείνασας δημοκρατικής λειτουργίας. 

Ας χαλαρώσουμε λοιπόν, δεν είμαστε μπροστά ούτε σε μια κούπα γιούρο ούτε σε καμιά πρωτιά γιουροβίζιον. Στο κάτω κάτω, ο Τάσος Θεοφίλου αθωώθηκε, εμείς είμαστε ακόμη ένοχοι. Και μέχρι τη δική μας αθώωση, έχουμε ακόμη πολλή δουλειά. 

Η εικόνα του άρθρου είναι σκηνή από την ταινία "Salo" τού Πιερ Πάολο Παζολίνι

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων