Oι 89 λέξεις της ανακοίνωσης του Δήμου Δάφνης-Υμηττού που καλύτερα να μην γράφονταν

 Με μια ανακοίνωση-τηλεγράφημα μόλις 89 λέξεων, οι μισές μάλιστα εκ των οποίων εμφανώς -πιο εμφανώς δεν γινόταν- βρίσκονται στην υπηρεσία των γνωστών νοοτροπιών και σκοπιμοτήτων που κατά κανόνα ευδοκιμούν στον ευρύτερο Δημόσιο τομέα τούτης της χώρας, ο Δήμος Δάφνης-Υμηττού αποφάσισε να δώσει το δικό του «παρών» στην υπόθεση του απίστευτης βαρβαρότητας εγκλήματος που αποκαλύφθηκε προχθές σε βάρος νεαρής φοιτήτριας από άτομο στου οποίου το σπίτι αναγκάστηκε να εργαστεί. 

Του Παύλου Κιρκασίδη

Το συγκεκριμένο κείμενο του Δήμου Δάφνης-Υμηττού αρχικά φαίνεται πως φιλοδοξούσε να γίνει ένα αξιοπρεπές Δελτίο Τύπου, ωστόσο τελικά, όχι απλώς δεν κατάφερε κάτι τέτοιο αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει θαυμάσια και μνημείο υπηρεσιακής ψυχρότητας, κακόγουστης κενολογίας αλλά κυρίως
πολιτικάντικης κουτοπονηριάς. 


Το... «συμβάν»

Μη έχοντας, προφανέστατα, καμία συνείδηση για τη βαρύτητα του εγκλήματος που έτυχε να γίνει στα όριά του, ο Δήμος Δάφνης-Υμηττού κάνει λόγο για «συμβάν», ως αυτό να ήταν πιθανόν κάποιο μικροτρακάρισμα επί της Λεωφόρου Βουλιαγμένης ή στην καλύτερη των περιπτώσεων για μια κλοπή πορτοφολιού στον Καρέα, και η λέξη «αποτρόπαια» ως προηγούμενος επιθετικός προσδιορισμός, αναφέρεται μάλλον και μόνο στη δυσαρέσκεια αυτού που «το βλέπει» και όχι στην οδύνη εκείνου που το υπέστη. 

Εν προκειμένω μια γυναίκα η οποία μάλιστα ήδη από το ξεκίνημα της ζωής της, ξέρει πλέον καλά πως το να βιώνεις ξαφνικά τους χειρότερους εφιάλτες σου συμμετέχοντας με τον πιο τραγικό τρόπο σε ένα ζωντανό θρίλερ, απέχει πολύ από το να αποτελεί ένα κάποιο «συμβάν» έστω και... «αποτρόπαιο». 

Πιθανόν όμως όλα αυτά να είναι επουσιώδη αφού ο Δήμος Δάφνης-Υμηττού, είτε «αποτρόπαιο συμβάν» όλο τούτο είτε «βαρύτατο έγκλημα», μάς πληροφορεί πως το... «καταδικάζει», αφήνοντας δηλαδή ανοικτό το ενδεχόμενο και για ο,τιδήποτε άλλο, ίσως ακόμη και για τη απονομή στον δράστη του χρυσού κλειδιού της πόλης. 

«Τα δικά μας τα κορίτσια είναι καθαρά»

Το «καλύτερο» ωστόσο ο Δήμος Δάφνης-Υμηττού μας το κρατάει για το τέλος ή μάλλον για το δεύτερο μισό της ανακοίνωσης, για το οποία τελικά και για όποιον «γράμματα (πολιτικάντικα) γνωρίζει»,
υπήρξε και το πρώτο.

Με ύφος ξεκάθαρα καταγγελτικό ο Δήμος Δάφνης-Υμηττού, (έχοντας προφανώς ξεπεράσει το σοκ) θεωρεί πως αρκετά ...συμπαραστάθηκε στην κοπέλα αφιερώνοντάς της περί τις τρεις αράδες, λέει ούτε λίγο ούτε πολύ «αυτή δεν έχει καμιά σχέση με εμάς», θέλοντας προφανώς να... προστατέψει την τιμή και την υπόληψη των γυναικών που εργάζονται σε αντίστοιχες θέσεις του Δήμου ώστε να μη νομίζει ο καθείς πως κάποια από αυτές είναι η «ατιμασμένη», τροφοδοτώντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο κάθε κοινωνική προκατάληψη που στο δράμα μιας γυναίκας που έπεσε θύμα ενός τέτοιου εγκλήματος, προσθέτουν κι εκείνο του κοινωνικού στιγματισμού, που δεν αποτελεί τίποτε λιγότερο από την τελική χαριστική βολή. 

Και για να μην υπάρξει και η παραμικρή παρανόηση περί αυτού, για να μην βρεθεί δηλαδή ούτε ένας που να μην καταλάβει τι θέλει να πει ο ποιητής της ανακοίνωσης και φυσικά και οι υπογράφοντες, το... ξεκαθάρισμα αυτό γίνεται με κεφαλαία γράμματα, γιατί δεν πρέπει να υπάρξει ούτε ένας που να νομίσει πως κάτι τέτοιο το έπαθαν ... «τα δικά μας τα κορίτσια», γιατί τα δικά μας τα κορίτσια είναι «καθαρά». 


«Συμπαράσταση» ; Κάτι πιο συγκεκριμένο; 

Φυσικά στην ανακοίνωση δεν γίνεται η παραμικρή κουβέντα για το συνολικό πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο συνέβη το συγκεκριμένο έγκλημα, για το ότι δηλαδή, στην Ελλάδα του τριτοτέταρτου μνημονίου μια νεαρή φοιτήτρια, όχι απλώς δεν μπορεί να υποστηριχθεί οικονομικά από την οικογένειά της αλλά, με την επίσημα καταγεγραμμένη* ανεργία των νέων να αγγίζει το 50%, αδυνατεί να βρει και μια στοιχειωδώς «ασφαλή» εργασία, κάτι που την μετατρέπει σε εύκολο θύμα του κάθε εγκληματία, ενίοτε και του πιο στυγνού. 
 
Και κάτι «ψελλίσματα» της ανακοίνωσης περί «συμπαράστασης», αν δεν γράφτηκαν βάσει κάποιου δημοσιοϋπαλληλικού εγχειριδίου και αν σημαίνουν κάτι περισσότερο από ένα ταπ-ταπ στην πλάτη κι ένα «τι έπαθες κι εσύ βρε κοπέλα μου», καλό θα ήταν ο Δήμος Δάφνης-Υμηττού να το κάνει κάπως πιο συγκεκριμένο.

Με ποιον ακριβώς τρόπο λοιπόν «εκφράζει τη συμπαράστασή του»; Mήπως με κάποια στέγη και μάλιστα πολύ αξιοπρεπή από αυτές που αποκλείεται να μη διαθέτει; Mήπως με κάποιο σταθερό μηνιαίο επίδομα ώστε να μην αναγκαστεί ξανά η κοπέλα αυτή να πέσει στο στόμα άλλου εγκληματία; Mήπως με την απαιτούμενη ψυχολογική στήριξη από εξειδικευμένους επιστήμονες; Μήπως με όλα τα προηγούμενα;

Σε κάθε περίπτωση τρόποι υπάρχουν πολλοί και αν ο Δήμος όντως «καταδικάζει το αποτρόπαιο συμβάν» απομένει στον ίδιο να μην αφήσει τη λέξη «συμπαράσταση» χωρίς ουσιαστικό και απτό περιεχόμενο. 


Διότι, και η κοπέλα αυτή, ασχέτως αν «εμπλέκεται» (τι λέξη κι αυτή..) ή όχι με τον Δήμο, είναι κι αυτή «δικό μας κορίτσι», κι έτσι που «ήρθαν» τα πράγματα είναι ακόμη πιο δικό μας, ή μάλλον, το πιο δικό μας. 

* Στοιχεία Eurostat: Τα ποσοστά ανεργίας των νέων κάτω των 25 ετών στην Ελλάδα, αυξήθηκαν στο 48% τον Ιανουάριο, από 46,7% το Δεκέμβριο. Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας των νέων στην ΕΕ καταγράφονται στην Ελλάδα (48%), στην Ισπανία (40,5%) και στην Ιταλία (34,1%). Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται στη Γερμανία (6,7%). Το Μάρτιο η ανεργία των νέων στην ευρωζώνη διαμορφώθηκε στο 19,4% και στην ΕΕ στο 17,2%.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων

© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.