© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

«Ρε σεις, για ένα καλσόν, μπορείτε να το φανταστείτε»; Nαι καλέ θείο, πώς δεν μπορούμε...

02.05.2017

Κάποτε, ερχόταν «ένας θείος που είχαμε ναυτικός» -ποιος έλληνας δεν είχε κι από έναν θείο ναυτικό-, που, εκτός από κάτι Seiko πεντάρια και κάτι πικάπ Sanyo που μάς έφερνε, μάς έφερνε και διάφορες «ανταποκρίσεις» από τις τότε λεγόμενες κομμουνιστικές χώρες, όπως πχ. πως οι ρωσίδες (ΟΛΕΣ οι ρωσίδες) πηδιούνται για ένα καλσόν ή ότι οι ανατολικογερμανίδες (ΟΛΕΣ οι ανατολικογερμανίδες) κάνουν πίπες για ένα στιλό.

Του Παύλου Κιρκασίδη

Δεν θα σταθώ στον βαθμό «ακρίβειας» των συγκεκριμένων ανταποκρίσεων καθώς ο ορίζοντας ενός ναυτικού που πιάνει λιμάνι προφανώς τελειώνει στο τελευταίο μπουρδέλο της πόλης αλλά στο ότι σήμερα, στον πολιτισμένο καπιταλισμό και στην Ελλάδα της Δύσης και της διαφωτισμένης ΕΕ, η πορνεία δείχνει να έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και τα κρυφά (όχι και τόσο) μπορντέλα στις πολυκατοικίες είναι περισσότερα κι από τα χασάπικα της γειτονιάς.

Αφορμή για τούτο δω το παραλήρημα, μια χθεσινή καταχώριση στο Facebook («χορηγούμενη») όπου σύγχρονοι διαδικτυακοί προαγωγοί μπορούν πλέον να διαφημίζουν απροκάλυπτα την πικάντικη πραμάτεια τους, έστω και αν αναγκάζονται να φορούν στις εικονιζόμενες τη μπλούζα της «θεραπεύτριας-μασέρ», αν και αυτό «φτιάχνει» ακόμη περισσότερο διάφορους λογής βιτσιόζους. 

Αλλά γιατί να θυμώνουμε τάχα για την απροκάλυπτη πλέον διαφήμιση της πορνείας -και μάλιστα μέσα από καθ' όλα αξιοπρεπή social media- και όταν τα πάντα σε αυτή τη χώρα πουλιώνται, από «ιδεολογίες» και λαούς ολόκληρους μέχρι αεροδρόμια, λιμάνια και τον ίδιο τον Παρθενώνα, γιατί και ένα κοριτσάκι 18-20-25 χρονώ να μην πουλήσει κι αυτό ό,τι μπορεί όταν από παντού διδάσκεται πως σε τούτη την κόλαση της ελεύθερης αγοράς όλα επιτρέπονται -αρκεί να κόβεις αποδείξεις- κι άμα στο φινάλε μπορείς να βγάλεις 50 ευρώ σε 10 λεπτά γιατί να πας να δουλεύεις για 300 τον μήνα και μάλιστα μέσα στα 300 να είναι και το πιασοκώλι του κάθε λεχρίτη αφεντικού... (πιασοκώλι και μεταφορικώς και κυριολεκτικώς).

 

Να χαιρόμαστε λοιπόν τον καπιταλισμό μας και τα ευρωπαϊκά κεκτημένα μας, να χαιρόμαστε και που έπεσε ο πρώην υπαρκτός και δόξα τω θεώ τώρα είμαστε όλοι ελεύθεροι να διαλέγουμε το παγκάκι πάνω στο οποίο θα ψοφήσουμε αλλά κυρίως για το ότι δεν χρειάζεται πλέον να ταξιδέψουμε κάπου μακριά για να γαμήσουμε φτηνά, τώρα μπορούμε, με το ίδιο «σακουλάκι καφέ» ή μια «Μυρτώ-λεμόνι» να πηδήξουμε και χτυπώντας το κουδούνι του διπλανού διαμερίσματος, (και ίσως και ο γείτονας χτυπώντας το κουδούνι το ...δικό μας και όταν εμείς λείπουμε). 

Αλλά ταυτόχρονα ας ευχαριστήσουμε και τον νεοφιλελευθερισμό για το ότι κατάφερε να ανοίξει και το επάγγελμα της πόρνης, και όχι μόνο για τις γυναίκες που ποτέ δεν θα το επέλεγαν αλλά και για τους άντρες, και ας έχει άλλη μορφή. Όπως εκείνη του να πουλάς την αξιοπρέπειά σου γλύφοντας το λερωμένο σώβρακο του κάθε αγράμματου «προκομμένου» λεχρίτη για λίγα ευρώ μεροκαματάκι κι αυτό ΑΝ τελικά βρούμε «δουλειά» για να το πάρουμε και αυτό ΑΝ τελικά το πάρουμε έχοντας βρει «δουλειά».

 

Άντρες-γυναίκες λοιπόν χέρι-χέρι, ο καθείς στη δική του εκδοχή της πορνείας και όλοι μαζί ας πορευτούμε προς την Ιθάκη μας, τι κι αν όλες οι ταμπέλες μπροστά μας γράφουν Ζάλογγο...

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων