© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Επετειακόν

Δόξες κληροδοτημένες σαν προικώα εξοχικά στο Καπανδρίτι. Αυτά με τις αναμονές από πάνω. Που θα αναμένουν για πάντα επειδή πάνω σ' αυτές το μόνο που καταφέραμε εμείς να σηκώσουμε ήταν κάτι σημαίες σαν φάρμακα κατά της κατάθλιψης.

Αυτές οι σημαίες ήταν το τέλος της ιστορίας. Της δικής μας. Είμαστε πλέον οι γεροντοκόρες που ζούμε με κάτι ηλίθιες γάτες και με τις αναμνήσεις των παλιών μας «χαμένων» ευκαιριών.

Αχ... Εμένα που με βλέπεις με ζητούσαν, αξιωματικοί, πυροσβέστες, υπάλληλοι της ΔΕΗ... Κι ένας Γραφέας Α του υπουργείου Συντονισμού επί Πιπινέλη. Αλλά ήμουν άτυχη. Δεν ήσουν άτυχη χρυσή μου. Μια καριόλα φιλοτομαρίστρια ήσουν ανέκαθεν που ποτέ της δεν θέλησε να πάρει καμιά ευθύνη, που ποτέ της δεν θέλησε να προσφέρει τίποτε παρά μόνο στον εαυτό της. Ζήτω το 1821. Ζήτω εγώ κι ο κώλος μου.  Ζήτωσαν κι οι αναμονές.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων