Να μην σκοτωνόμαστε στους δρόμους... Αλλά πώς;

 

Τραγικό ατύχημα. Νεκροί. Όλοι ξέρουμε την κατάληξη. Οι νεκροί δεν ανασταίνονται, οι ζωντανοί κάνουν τον σταυρό τους και προχωράνε έχοντας δώσει την παράσταση «αποτροπιασμού» τους. Κι αύριο μικροαστούλη μου; Αύριο; Κι όχι αν θα είναι το δικό σου παιδί, κι αν δεν είναι ποτέ το δικό σου παιδί που πεθαίνει άδικα, να μην απαιτήσει κανείς τα αυτονόητα; 

Δύο μέθοδοι υπάρχουν για την αποφυγή τραγικών ατυχημάτων σαν κι αυτό. Υποδομές που βοηθούν τον οδηγό να ανακτήσει τον έλεγχο (και μιλάμε για μελέτες όχι βούλωμα στις τρύπες, αν και σε αυτό υστερούμε ακόμα) και οδική παιδεία, δηλαδή μόρφωση.


Σε υγρό δρόμο οι υποδομές δεν βοηθούν ιδίως ένα αυτοκίνητο που εξαντλεί την μέγιστη ταχύτητά του. 

Τι μένει; 

Η ποινή για το τραγικό σφάλμα. ΓΙΑ ΟΛΑ τα τραγικά σφάλματα, και παραδειγματικά, καθώς έτσι λειτουργεί συνήθως ο κοινός νους.


Με όπλο δολοφονήθηκε ένας στην Αυστραλία, απαγορεύτηκαν τα όπλα ως απάντηση και παραδειγματική τιμωρία. Το συμπέρασμα; Αρκεί ένας ηλίθιος ή ανεύθυνος για να αποτύχει τόσο τραγικά που να στερήσει ένα εργαλείο σε όλους τους υπόλοιπους.


Κι όχι φίλε φιλελέ δε θέλω να... απαγορευθούν οι πόρσε, αυτές οι πρακτικές είναι φιλελέδικες, πινοσετικές.


Τα πρόστιμα όμως να είναι αναλογικά των εσόδων. Θα πληρώσει πρόστιμο ο ηθικός αυτουργός πατέρας και θα νιώσει; (κί όχι αυτός, αυτός έχασε και το παιδί του, ο επόμενος όμως;) Τι μήνυμα θα δώσεις ως κοινωνία στον επόμενο που θα δώσει κλειδιά πόρσε ή μπεμβέ ή ο,τιδήποτε που εν δυνάμει μπορεί να σκοτώσει στον νεαρό γιόκα του;


Διότι, αν δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας και τα λάθη των άλλων είμαστε τελικά καταδικασμένοι να τα επαναλάβουμε. 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων

© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.