© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Δεν φταις εσύ Στουρνάρα μου...

 

Σε μια έστω και υποτυπωδώς, (για τα μάτια του κόσμου μωρ' αδερφέ που λένε) λειτουργούσα δημοκρατία και όχι σε μια τεταρτοκοσμική αποικία χρέους όπως αυτή στην οποία βρισκόμαστε εδώ και επτά χρόνια, ένας Στουρνάρας δεν θα μπορούσε να βρίσκεται πουθενά αλλού παρά μόνο σε κάποια φυλακή, ν' αναλογίζεται τα εγκλήματά του και να παίζει τάβλι με τους υπόλοιπους ποινικούς, αν φυσικά καταδέχονταν να κάνουν παρέα μαζί του, καθώς είναι γνωστό πως οι ποινικοί απεχθάνονται τους βιαστές πόσο δε μάλλον όταν αυτοί έχουν έχουν βιάσει δέκα και κάτι εκατομμύρια πολίτες. 

Του Παύλου Κιρκασίδη

Ωστόσο ο Στουρνάρας, «δόξα τη κυβέρνηση» όχι μόνον δεν είναι στη φυλακή αλλά, (επίσης «δόξα τη κυβέρνηση») βρίσκεται στο τιμόνι της Τράπεζας της Ελλάδος και από τη θέση αυτή, για μια ακόμη φορά, όχι απλά κουνάει το δάχτυλο προς ολόκληρη την κοινωνία, δηλαδή τα θύματά του αλλά και την προκαλεί χωρίς να έχει την παραμικρή συστολή αλλά κυρίως δίχως τον παραμικρό φόβο, έστω και ως μικρή πιθανότητα, να κληθεί κάποτε να λογοδοτήσει είτε με θεσμικό τρόπο είτε και με λιγότερο «θεσμικό» όπως θα ήταν ας πούμε ένα λαϊκό Δικαστήριο αλλά αυτά θα τα πούμε εκτενέστερα σε άλλο παραμύθι... 

Ο κύριος Στουρνάρας λοιπόν, ο οποίος γλύτωσε κυριολεκτικά στο τσακ από τη Δικαιοσύνη επειδή τον προστάτεψε η ίδια η κυβέρνηση γλυτώνοντάς τον από τη... βάσανο μιάς παρουσίας από τη σχετική επιτροπή της Βουλής η οποία είχε σκοπό να διατάξει ακόμη και τη βίαιη προσαγωγή του, μιλώντας στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής όσον αφορά το κλείσιμο της αξιολόγησης, με θράσος χιλίων πιθήκων αναφέρθηκε σε κάποια «κοινή λογική» ως εκείνος και «εμείς» να ζούμε σε έναν κοινό κόσμο, με κοινούς όρους επιβίωσης, κοινούς μισθούς, κοινά δικαιώματα, κοινές συνθήκες ζωής. Γιατί, αν μεταξύ της τάξης του και της δικής μας δεν είναι τίποτε από αυτά κοινό, τότε δεν μπορεί να είναι και η «λογική» μας. Και αλλοίμονο φυσικά και αν ήταν. 

Και για άλλη μια φορά φυσικά η «κοινή» αυτή λογική, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο παρ' ολίγον τρόφιμο σωφρονιστικού ιδρύματος, θα έπρεπε να τεθεί στην υπηρεσία της δικής του τάξης, της άρχουσας, που θέλει όπως όπως ένα κλείσιμο αξιολόγησης αφού έτσι κι αλλιώς πάλι ο λαός θα κληθεί να πληρώσει και κατά τη γνωστή ρήση, «τι είναι 40 βουρδουλιές σε ξένο κώλο»... Χαρακτήρισε μάλιστα την όλη υπόθεση ως «το τελευταίο μίλι», μόνο που εμείς πολύ καλά γνωρίζουμε πως το συγκεκριμένο μίλι δεν είναι άλλο από το γνωστό «πράσινο».  

Φυσικά, όπως κάθε δικτατορίσκος δεν κατάφερε να γλυτώσει και τις διάφορες γελοιότητες, όπως εκείνη περί «σύλληψής μας στα σύνορα στην περίπτωση που θα αποφασίζαμε να επιστρέψουμε σε κάποιο εθνικό νόμισμα» (sic)

Αλλά όσο και να γελάσεις με τέτοιες ηλιθιότητες που δεν θα τις έλεγε ούτε ένας Ζήκος, (σσ. ο Ζήκος ήξερε καλύτερα από οικονομικά), το γέλιο γρήγορα μετατρέπεται και πάλι σε οργή, όταν ακούς τον ίδιο ελεεινό τύπο να επιχειρεί να υποδαυλίσει ακόμη περισσότερο τον ήδη υφιστάμενο κοινωνικό αυτοματισμό, λέγοντας συγκεκριμένα πως «η χώρα εξακολουθεί να δαπανά πολλά για την τρίτη ηλικία σε βάρος των νέων» εμφανίζοντας τους ηλικιωμένους τώρα, αντί για δικαιούχους των δικών τους εισφορών ως ζητιάνους, ζητιάνους των δικών τους δηλαδή κεφαλαίων και αποθεματικών, και φυσικά αποκρύπτοντας την καταλήστευση των δισεκατομμυρίων των ταμείων τους και μάλιστα και με αποφάσεις που και ο ίδιος ο υπέγραψε. 

Ο ίδιος Στουρνάρας επίσης, ο οποίος γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 3,5% και σε μια χώρα όπως η Ελλάδα δεν ανήκει απλά στη σφαίρα της οικονομικής επιστημονικής φαντασίας αλλά ακόμη και αν θα μπορούσε να επιτευχθεί θα αποτελούσε την απόλυτη καταστροφή της χώρας αφού θα σήμαινε σχεδόν μηδενικές δημόσιες δαπάνες, βρίσκει το συγκεκριμένο αίτημα των δανειστών ως κάτι το εφικτό επαναλαμβάνοντας ταυτόχρονα τα γνωστά περί του τέλους του κόσμου σε περίπτωση που η Ελλάδα αποφάσιζε να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, ένα τέλος του κόσμου ωστόσο που ο... κόσμος το βιώνει ήδη εδώ και χρόνια μέρα τη μέρα, με το ευρώ να μην έχει εγκαταλείψει μεν τη χώρα αλλά, για τους ...δικούς του λόγους να γουστάρει να συχνάζει μόνο στις τσέπες και στα θησαυροφυλάκια του 5-6% των ελλήνων. 

Είπε κι άλλα ο «κύριος» Στουρνάρας, είπε πολλά αλλά όλα τελικά δείχνουν ήσσονος σημασίας καθώς, εκείνο που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε είναι πως ο βασικός λόγος για τον οποίο τα είπε όλα αυτά δεν είναι το ότι βρίσκεται στη θέση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος αλλά, όπως προαναφέραμε, δεν βρίσκεται σε κάποια φυλακή. Κι ούτε ποτέ φυσικά θα βρεθεί, αν πρώτα οι πολίτες δεν αποφασίσουν να εγκαταλείψουν τα δικά τους κελιά, εκείνα του φόβου και της ηττοπάθειας, κελιά που δείχνουν να μην έχουν καν σιδερένιες πόρτες αλλά είναι τα πιο βαριοκλειδωμένα απ' όλα, γιατί για πόρτες έχουν τις φτιαχτές ενοχές και για αμπάρες τον φόβο. 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων