Βιώνοντας τον «φασισμό»

 

Εμ... είναι φασιστικό να μου λένε τι να κάνω, πώς να το κάνουμε, μεγάλωσα με το προαιώνιο πανάρχαιο δικαίωμα να πετάω τα απόνερά μου στο δρόμο (κι ας σκοτωθεί ο επόμενος μοτοσικλετιστής, «ας έπαιρνε αυτοκίνητο, εγώ φταίω»; ) να βρίζω όλους που γεμίζουν τον κοντινό μου κάδο με σκουπίδια (αλλά εγώ πετάω σκουπίδια που αναλογούν σε ένα μικρό στρατόπεδο, το βράδυ, όταν δε βλέπει κανείς, και τι σημασία έχει αν γέμισα τον μισό κάδο, ο τελευταίος με την μισή σακούλα από πάνω φταίει) και σαφέστατα με την απαίτηση να παρκάρω εγώ πρώτος και κοντά στο σπίτι μου (ή να διπλοπαρκάρω κλείνοντας κάποιον). 

Του Χρήστου Ταυρίδη

 

Έτσι, φασιστικό είναι όταν αναγκάζομαι να μην κάνω ό,τι με βολεύει καλύτερα. Το ότι συγκρίνω την απαραίτητη προϋπόθεση του συμβιβασμού των αναγκών πολλών για να ζω στην οργανωμένη κοινωνία με το τυραννικό τέρας του φασισμού μού είναι αδιάφορο. (έτσι γουστάρω να το λέω, θυμάσαι;)

Σ' εμένα, τον πολύτιμο πανάκριβο μικροαστό ευατούλη μου σα φασισμός είναι, το βιώνω σα κάτεργο, σαν εξορία που πήγανε κάποιοι κάποτε σε κάτι νησιά (δεν ήταν όμως σα και εμάς, κουμουνιστοαλήται ήτανε, καμία σχέση). 

 

Φασισμός είναι το δικαίωμα να είμαι φασίστας επιβάλλοντας τον μικροαστισμό μου σε όλους.


ΥΓ ίσως συνεχιστεί σε άλλο κεφάλαιο, για τον πόλεμο για «ειρήνη», την επιβολή χούντας για τη «δημοκρατία» και την ελευθερία λόγου με ιδιωτικά πρεζοκάναλα....


ΥΓ2 με το ευρώ καλύτερα

 

ΥΓ3 έτσι για να βλέπετε τί κατάντια έχουμε που δεν πέρασε το μέηλ χαρδούβελη...

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων

© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.