© 2018 by RIPES

*Η συγγραφή και ανάρτηση ειδήσεων και άρθρων

στο site των Ριπών γίνεται εθελοντικά.

Η συσκευασμένη Bundestag

25.01.2017

Μετά από έναν αγώνα που ξεκίνησε το 1972 και χρειάστηκε περισσότερες από 660 επιστολές προς τους γερμανούς βουλευτές, το 1995 οι καλλιτέχνες Christo και Jean-Claude κατάφεραν τελικά να λάβουν την έγκριση που θα τους επέτρεπε να προχωρήσουν στην υλοποίηση ενός project το οποίο αναπαριστούσε την... συσκευασία του γερμανικού Κοινοβουλίου.

 

Για το «Wrapped Reichstag» όπως συγκεκριμένα ονομάστηκε η εν λόγω καλλιτεχνιική παρέμβαση, χρειάστηκαν κάτι λιγότερο από 100.000 τ.μ. πυρίμαχου υφάσματος από πολυπροπυλένιο το οποίο με την σειρά του καλυπτόταν από ένα στρώμα αλουμινίου αλλά και σχοινί μήκους 15 χιλιομέτρων.

 

Το ομολογουμένως περίεργο αυτό εγχείρημα ξεκίνησε στις 17 Ιουνίου του 1995 και χρειάστηκε μόλις επτά ημέρες για να ολοκληρωθεί, ενώ μέσα σε αυτές, το έργο είχε ήδη προσελκύσει πάνω από πέντε εκατομμύρια επισκέπτες, ήδη πριν από τα αποκαλυπτήρια του στις 7 Ιουλίου.

 

Αν κρίνει κανείς από την απήχηση που είχε το συγκεκριμένο έργο και το οποίο ακόμη και σήμερα ημι-μειδιώντας γαργαλά την περιέργεια εκατομμυρίων ανθρώπων, τότε μάλλον δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε πώς η real politik με την αποτελεσματικότερη διείσδυση είναι η... συσκευασμένη. Η «μακριά από μας», η έτοιμη για ανακύκλωση - απόσυρση, η «χάσου απ' τα μάτια μου μυρμηγκάκι». 

Στην καλύτερη των περιπτώσεων ένα δωράκι για τους Klingons .

 

(Project for West Berlin - "Der Deutsche Reichstag") Collage 1972 22 x 28" (56 x 71 cm) Pencil, charcoal, pastel, wax crayon, fabric, staples, photographs, map and tape
Private collection Photo: Archive © 1972 Christo

 

Διότι μπορεί βεβαίως βεβαίως ο Christo να είναι μεγάλος μάστορας αλλά εδώ το περιεχόμενο μάλλον δείχνει να ξεπερνά την απήχηση του ίδιου του καλλιτέχνη και να αγγίζει τα βαθύτερα, όχι και τόσο φιλικά απέναντι στα σύμβολα εξουσίας, ένστικτα των ανθρώπων οι οποίοι μπορεί κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού τους να φαντασιώνονται, χθες τον Herr, σήμερα την Frau και όλες της γης τις Frau σε κατάσταση ομηρίας μέσα στο ίδιο τους το εξουσιαστικό κατασκεύασμα, χωρίς αρκετό οξυγόνο, φως, νερό, τηλέφωνο, οικόπεδα με δόσεις. Μια μικρή εκδίκηση για τα εκατοντάδες χιλιάδες πολιτικά ανοσιουργήματα και εγκλήματα της πολιτικής αυτής σε βάρος αυτών που υποτιθέμενα εκπροσωπεί ενώ στην πραγματικότητα ύπουλα χειρίζεται προς όφελος των χορηγών της.

 

Αυτό που με σιγουριά μπορώ να πώ χωρίς να χρειαστεί να μαντέψω είτε τις προθέσεις του δημιουργού είτε τα συναισθήματα των θεατών, είναι πως αυτή η καλλιτεχνική προσέγγιση ενός συμβόλου δύναμης και εξουσίας τυλιγμένο στην κυριολεξίας μέσα σε μια κόλλα... πολυπροπυλενίου, το κάνει να μοιάζει μικρό, βατό και τρωτό. Σαν να το κατεβάζει από το βάθρο του πάνω στο οποίο λειτουργεί εν δυνάμει και ώς φόβητρο και να το φέρνει λίγο πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα. Απ' τον άνθρωπο για τον άνθρωπο, απ' τον λαό για τον λαό, «Dem Deutchen Volke»* στην πιο απόλυτη κυριολεξία. Είτε για να το τιμήσουμε είτε για να αποσύρουμε ότι αυτό συμβολίζει σε περίπτωση που (...)

 

Δεν ξέρω τι είχε ο Christo στο μυαλό του όταν συνέλαβε το project«Wrapped Reichstag» και για να πω την μαύρη αλήθεια ουδόλως με αφορά, πιθανόν τίποτε από αυτά που περιγράφω. Όμως η δύναμη της Τέχνης βρίσκεται ακριβώς στην ικανότητά της να βρίσκει διαδρόμους στο μυαλό και στο συναίσθημα του θεατή ασχέτως κατεύθυνσης και ασχέτως προθέσεων του καλλιτέχνη. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση ταπεινώς θεωρώ πώς μάλλον βρήκε λεωφόρους.

 

Ίσως θα με ρωτήσεις,  και δικαίως αναγνώστη μου: Ε και; Ωραία και καλά όλα αυτά, αλλά πού τον θυμήθηκες τώρα κι αυτόν και τα υφάσματά του και τα σχοινιά του ώρε αθεόφοβη; Και κυρίως γιατί;

Θα σου απαντήσω με ερωτήσεις διότι οι απαντήσεις δεν είναι το πιο δυνατό μου σημείο:

Μπορεί σήμερα η Τέχνη, σήμερα που τα αδιέξοδα έχουν εκτραχυνθεί, να ξεφύγει από τις καταγγελίες, από το θολό, να βγεί στο φώς, να περπατήσει μέχρι την καρδιά του κτήνους κυριολεκτικά ή μεταφορικά; Μπορεί να πάει και να σταθεί σε ένα άλλο σημείο παρατήρησης, να μας πάρει απ' το χέρι και να μας βάλει κι εμάς εκεί; Εκεί όπου ο δρόμος δεν καταλήγει σε τείχος; Να βρεί έναν διάδρομο στο φως της ημέρας;

 

Εκείνο που είναι βέβαιο είναι πώς η Τέχνη περπατάει στο άγνωστο και στο άγνωστο γεννιέται. Επίσης και πέραν πάσης αμφιβολίας το άγνωστο περιλαμβάνει και τέτοια σημεία παρατήρησης, σημεία που δεν καταλήγουν σε τείχη. Όμως το πότε και το πώς είναι αδύνατον να το γνωρίζει ακόμη και αυτός που ήδη το κάνει και ο οποίος είναι πιθανότατα και παντελώς ανυποψίαστος για το τί κάνει.

Άλλωστε και ο Christo χρειάστηκε 23 χρόνια από τον σχεδιασμό στην υλοποίηση και ο οποίος Christo δεν είμαι καθόλου σίγουρη πως θα συμφωνούσε έστω και με μία λέξη στα όσα η ταπεινότητά μου παρατήρησε στο έργο του.

 

 

*Η λαξεμένη επιγραφή στο πάνω μέρος του κτιρίου της γερμανικής Βουλής που σημαίνει:

«Για τον γερμανικό λαό»

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

δίκτυο

εξεγερμένων

συνειδήσεων